Η ορκω­μο­σία του Ντό­ναλντ Τραμπ, βρή­κε τον βρα­βευ­μέ­νο με Booker Πωλ Μπέι­τι («Ο Που­λη­μέ­νος», μτφρ: Νίκος Α. Μάντης) στον κανα­πέ, εξου­θε­νω­μέ­νο από την πρό­σφα­τη περιο­δεία του στην Ινδία. Μοι­ρά­ζε­ται με πολ­λούς άλλους αμε­ρι­κα­νούς πολί­τες την ίδια απο­γο­ή­τευ­ση για το μέλ­λον της χώρας, βλέ­πο­ντας τον πρώ­ην αστέ­ρα ριά­λι­τι σόου στην θέση του προ­έ­δρου των Η.Π.Α. «Η άνο­δος του Τραμπ στην εξου­σία, είναι δύσκο­λο να κατα­νοη­θεί», λέει ο συγ­γρα­φέ­ας και συνε­χί­ζει: «Θα την παρο­μοί­α­ζα ως μια τρισ­διά­στα­τη εικό­να, του πως στρε­φό­μα­στε ενα­ντί­ον του εαυ­τού μας. Μολό­τι είναι ρατσι­στής και μισο­γύ­νης, πήρε ψήφους από το 42% των γυναι­κών και από το 8% των Αφρο­α­με­ρι­κα­νών».

Για τον Μπέι­τι η όλη εικό­να του Τραμπ κατά την διάρ­κεια της ορκω­μο­σί­ας, ήταν παρά­ται­ρη. Μ’έναν τρό­πο παρω­δού­σε την τελε­τή. Σε καμία περί­πτω­ση δεν φαι­νό­ταν να ται­ριά­ζει στο όλο σκη­νι­κό. Ούτε σαν ντε­κόρ δεν κολ­λού­σε. «Προ­σω­πι­κά, γνω­ρί­ζω πολύ καλά αυτή την Αμε­ρι­κή. Απο­τε­λεί το καθη­λω­μέ­νο στους αρχαϊ­σμούς κομ­μά­τι της χώρας. Ανα­γνω­ρί­ζω τους ψηφο­φό­ρους του Τραμπ. Είναι οι άνθρω­ποι της μικρο­δου­λειάς, της εθνο­λα­τρεί­ας, της εργο­λα­βί­ας, του φόβου της καθη­με­ρι­νό­τη­τας, του ρατσι­στι­κού παρα­λη­ρή­μα­τος. Εκεί που πολ­λές φορές η αστυ­νο­μι­κή βία και οι απο­κλει­σμοί, έπαι­ξαν άσχη­μο ρόλο». Οι φοι­τη­τές του Μπέι­τι στο Πανε­πι­στή­μιο Κολού­μπια, ήταν σοκα­ρι­σμέ­νοι. Κάποια παι­διά έλε­γαν ότι τους λήστε­ψαν το μέλ­λον. Άλλα έκλαι­γαν. Αισθά­νο­νται πως οι βασι­κοί παρά­με­τροι της ζωής τους, απει­λού­νται.

Ο συγ­γρα­φέ­ας ποτέ δεν πίστε­ψε ότι οι φυλε­τι­κές ανι­σό­τη­τες άλλα­ξαν προς το καλύ­τε­ρο, κατά της διάρ­κειας της προ­ε­δρί­ας Μπα­ράκ Ομπά­μα. Υπήρ­χε μεν η ρητο­ρι­κή ισχυ­ρί­ζε­ται ο Μπέι­τι, αλλά ποτέ το υπό­βα­θρο και κυρί­ως η πολι­τι­κή βού­λη­ση. «Η λευ­κή κυριαρ­χία, η βία και συνε­πώς η ξενο­φο­βία ήταν πράγ­μα­τα με τα οποία μεγά­λω­σα. Από πιτσι­ρί­κι ένιω­θα εξό­ρι­στος στην ίδια μου την χώρα. Δίχως να έχω καμία πατερ­να­λι­στι­κή σχέ­ση μ’αυτό που λέμε πατρί­δα. Αλλά τον τόπο που μεγά­λω­σα, τον αγα­πάω. Βάβαια πάντα βρί­σκει τρό­πους να με πλη­γώ­νει. Ο Τραμπ είναι άλλη μία μαχαι­ριά. Δεν πονάω όμως. Όταν με πέτα­ξε η μάνα μου έξω από το σπί­τι, τότε ναι, πόνε­σα. Η ζωή μας πάντως θα γίνει χει­ρό­τε­ρη με δαύ­τον».

Ο Μπέι­τι φαί­νε­ται προ­βλη­μα­τι­σμέ­νος: «Εκεί­νο που μου την δίνει είναι πως έχου­με χάσει κάθε ίχνος αξιο­πι­στί­ας. Τα ψέμα­τα των πολι­τι­κών μας, έχουν βαρέ­σει κόκ­κι­νο. Οι εθνο­τι­κές ομά­δες στις Η.Π.Α, βρί­σκο­νται σε ανα­βρα­σμό. Πρέ­πει να γίνει κάτι άμε­σα, πριν εκτρα­πεί η κατά­στα­ση και ζήσου­με πρω­τό­γνω­ρα φαι­νό­με­να εθνι­κο­σο­σια­λι­σμού»

Πηγή: Guardian