Για το διά­στη­μα Φεβρουα­ρί­ου-Ιου­λί­ου 2016 ετοι­μά­ζου­με ένα πλού­σιο και εξαι­ρε­τι­κά ενδια­φέ­ρον εκδο­τι­κό πρό­γραμ­μα. Θα περι­λαμ­βά­νει βιβλία σημα­ντι­κών ελλή­νων και ξένων συγ­γρα­φέ­ων από τους χώρους της πεζο­γρα­φί­ας, της ποί­η­σης και των επι­στη­μών, καθώς και έργα νεό­τε­ρων δημιουρ­γών που θα ανα­νε­ώ­σουν με τον δικό τους τρό­πο το λογο­τε­χνι­κό τοπίο.

Με λίγα λόγια:

Στη σει­ρά της ελλη­νι­κής λογο­τε­χνί­ας:

Νέο μυθι­στό­ρη­μα για την Ευγε­νία Φακί­νου, με τίτλο Στο αυτί της αλε­πούς, ένα βιβλίο που ξετυ­λί­γει, μέσα από τις ιστο­ρί­ες τριών γυναι­κών, το νήμα της ελλη­νι­κής Ιστο­ρί­ας από τις αρχές του 20ού αιώ­να έως τις μέρες μας· ένα μυθι­στό­ρη­μα που «συνα­ντιέ­ται» και «συνο­μι­λεί» με το εμβλη­μα­τι­κό Έρως, Θέρος, Πόλε­μος. Ο Κωστής Γκι­μο­σού­λης μας ξανα­θυ­μί­ζει το Μια νύχτα με την κόκ­κι­νη, ένα βιβλίο που αγα­πή­θη­κε απο χιλιά­δες ανα­γνώ­στες και σύντο­μα θα κυκλο­φο­ρή­σει σε νέα έκδο­ση, συμπλη­ρω­μέ­νη με επί­με­τρο του συγ­γρα­φέα. Ο Βασί­λης Δανέλ­λης μας παγι­δεύ­ει σε ένα ατμο­σφαι­ρι­κό και μυστη­ριώ­δες μυθι­στό­ρη­μα με τίτλο Άνθρω­πος στο τρέ­νο, όπου ο παρά­ξε­νος θάνα­τος δύο ανθρώ­πων δίνει το έναυ­σμα για ένα παι­χνί­δι εικα­σιών και ερμη­νειών. Η Κατε­ρί­να Καρι­ζώ­νη με το μυθι­στό­ρη­μα Η πόλη των αθώ­ων μας ταξι­δεύ­ει στη σκο­τει­νή ήπει­ρο της μνή­μης και φωτί­ζει από δια­φο­ρε­τι­κές γωνί­ες το σκλη­ρό πρό­σω­πο της δεκα­ε­τί­ας του ’40, αγγί­ζο­ντας θέμα­τα που παρα­μέ­νουν έως σήμε­ρα ταμπού. Ο δια­κε­κρι­μέ­νος θεα­τρι­κός συγ­γρα­φέ­ας και πεζο­γρά­φος Βασί­λης Κατσι­κο­νού­ρης, στην πρώ­τη του συνερ­γα­σία με τις εκδό­σεις μας, υπο­γρά­φει το βιβλίο Η ρωγ­μή των 7 και 45΄, μια συλ­λο­γή διη­γη­μά­των και ιστο­ριών για εκεί­νες τις μικρές ρωγ­μές στον χώρο και στον χρό­νο, μέσα από τις οποί­ες «διαρ­ρέ­ου­με προς μια ζωή αλλιώ­τι­κη». Η Ζοέλ Λοπι­νό επι­στρέ­φει με το μυθι­στό­ρη­μα Το δια­μα­ντέ­νιο σώμα, ένα βιβλίο για την ανα­γκαιό­τη­τα της πνευ­μα­τι­κής ανα­ζή­τη­σης αλλά και για το πώς μπο­ρούν να σβη­στούν από τα βάθη της μνή­μης και του χρό­νου το μίσος, οι ενο­χές, η δυστυ­χία και ο θάνα­τος. Νέο βιβλίο και για τον Χρή­στο Ναούμ, με τίτλο Γυμνός σε κοι­νή θέα: διη­γή­μα­τα για τον έρω­τα και τον θάνα­το, για ανθρώ­πους που προ­σπα­θούν να ζωντα­νέ­ψουν τους έρω­τές τους, για πρό­σω­πα που βιώ­νουν το πάθος και την παρα­φο­ρά. Επί­σης, συνε­χί­ζε­ται η δημο­φι­λής σει­ρά αστυ­νο­μι­κών ιστο­ριών που υπο­γρά­φει η Αγγε­λι­κή Νικο­λού­λη, με το μυθι­στό­ρη­μα Ο ερα­στής με τα τρία πρό­σω­πα, ένα νέο αστυ­νο­μι­κό θρί­λερ, βασι­σμέ­νο κι αυτό σε αλη­θι­νή ιστο­ρία που συγκλό­νι­σε κάπο­τε την ελλη­νι­κή κοι­νω­νία.

Πρώ­τη εμφά­νι­ση στη λογο­τε­χνία για τον Δημή­τρη Γρά­ψα με το βιβλίο Η λευ­κή κουρ­τί­να, ένα μυθι­στό­ρη­μα που εξε­ρευ­νά τον κόσμο των ανθρώ­πι­νων φόβων και συμ­βι­βα­σμών. Τέλος, μετά την επι­τυ­χη­μέ­νη έκδο­ση Τόποι της λογο­τε­χνί­ας, θα εκδο­θεί, και πάλι σε συνερ­γα­σία με την Εται­ρεία Συγ­γρα­φέ­ων, ο συλ­λο­γι­κός τόμος Τα πάθη στη λογο­τε­χνία (100 φανα­τι­κοί συγ­γρα­φείς), με επι­μέ­λεια και εισα­γω­γή της Ηρώς Νικο­πού­λου. Στον τόμο αυτό εκα­τό έλλη­νες συγ­γρα­φείς κατα­γρά­φουν και ανα­δια­πραγ­μα­τεύ­ο­νται, με ανέκ­δο­τα κεί­με­νά τους ή δημο­σιευ­μέ­να σε εφη­με­ρί­δες και λογο­τε­χνι­κά περιο­δι­κά, πάθη όλων των εκφάν­σε­ων.

Στη σει­ρά «Συγ­γρα­φείς απ’ όλο τον κόσμο» της ξένης λογο­τε­χνί­ας:

Μια πλη­θω­ρι­κή, καυ­στι­κή και απο­λαυ­στι­κή σάτι­ρα είναι το βιβλίο του Νικο­λό Αμα­νί­τι Ας αρχί­σει η γιορ­τή, που θα εκπλή­ξει, θα συναρ­πά­σει αλλά και θα προ­βλη­μα­τί­σει τους ανα­γνώ­στες. Η Επι­βο­λή είναι το δεύ­τε­ρος μέρος της Τρι­λο­γί­ας της Νότιας Ζώνης, μια ιστο­ρία επι­στη­μο­νι­κής φαντα­σί­ας του βρα­βευ­μέ­νου με Νέμπιου­λα Τζεφ Βάντερ­μιερ. Σε μια μικρή πόλη στη διάρ­κεια της προ­ε­δρί­ας του Νίξον μέχρι και το σήμε­ρα δια­δρα­μα­τί­ζε­ται το μυθι­στό­ρη­μα του Ίθαν Κέι­νιν Αμέ­ρι­κα Αμέ­ρι­κα, με θέμα τις ΗΠΑ, την οικο­γέ­νεια, την πολι­τι­κή. Το νησί της εφη­βεί­ας είναι το τρί­το βιβλίο της εξά­το­μης μυθι­στο­ρη­μα­τι­κής αυτο­βιο­γρα­φί­ας Ο αγώ­νας μου του Καρλ Ούβε Κνά­ου­σγκορντ, μια κατα­βύ­θι­ση στην παι­δι­κή και εφη­βι­κή ηλι­κία αλλά και στα μυστή­ρια της οικο­γέ­νειας. Ο γιος είναι το νέο συγκλο­νι­στι­κό μυθι­στό­ρη­μα του Φίλιπ Μάγιερ, ένα έπος για την Αμε­ρι­κή της Άγριας Δύσης. Οι κρι­τι­κοί στην Αμε­ρι­κή έχουν επι­ση­μά­νει πόσο η γρα­φή του συγ­γρα­φέα αντλεί από τη μεγά­λη αμε­ρι­κα­νι­κή παρά­δο­ση, από τον Τζων Στάιν­μπεκ ως τον Κόρ­μακ Μακ­Κάρ­θυ. Μια συναρ­πα­στι­κή οικο­γε­νεια­κή σάγκα είναι το μυθι­στό­ρη­μα του Σαρίφ Μαζ­ντα­λά­νι Το μεγά­λο σπί­τι. Το βιβλίο αυτό ήταν ο λόγος που ο συγ­γρα­φέ­ας χαρα­κτη­ρί­στη­κε «Προυστ του Λιβά­νου». Η μπλε κιθά­ρα του Τζων Μπάν­βιλ είναι το πιο αστείο αλλά και το πιο συντα­ρα­κτι­κό μυθι­στό­ρη­μα του κορυ­φαί­ου ιρλαν­δού συγ­γρα­φέα. Οι Δυο βεντά­λιες από τον Γαλα­τά του Μίλο­ραντ Πάβιτς είναι μια επι­λο­γή διη­γη­μά­των που έκα­νε ο μεγά­λος σέρ­βος συγ­γρα­φέ­ας πριν από τον θάνα­τό του και απο­τε­λούν μια ανα­δρο­μή στο έργο του, από την πρώ­τη δημιουρ­γι­κή του περί­ο­δο μέχρι σήμε­ρα. Ο Γκον­σά­λο Μ. Ταβά­ρες επι­λέ­γει ο ίδιος τον τρό­πο με τον οποίο συνε­χί­ζει τη σχέ­ση του με τους έλλη­νες ανα­γνώ­στες: Η γει­το­νιά είναι μια ρηξι­κέ­λευ­θη ιστο­ρία της λογο­τε­χνί­ας υπό τη μορ­φή μυθο­πλα­σί­ας. Μέσα από τις ιστο­ρί­ες δέκα φαντα­στι­κών γνω­στών μας Κυρί­ων (Βαλε­ρύ, Ανρί, Χουα­ρόζ, Μπρεχτ, Κρά­ους, Καλ­βί­νο, Βάλ­ζερ, Μπρε­τόν, Σβέ­ντεν­μποργκ και Έλιοτ), ο πορ­το­γά­λος συγ­γρα­φέ­ας κατα­σκευά­ζει ακρι­βώς μια γει­το­νιά της οποί­ας δομι­κά στοι­χεία είναι οι ίδιοι της οι ξεχω­ρι­στοί κάτοι­κοι. Η μαγι­κή πνοή των γυναι­κών της τουρ­κά­λας Ετζέ Τεμελ­κου­ράν είναι το περι­πε­τειώ­δες ταξί­δι τεσ­σά­ρων γυναι­κών οι οποί­ες, στην ταραγ­μέ­νη επι­κρά­τεια της Μέσης Ανα­το­λής και της Βόρειας Αφρι­κής, επι­ζη­τούν «μια επα­νά­στα­ση, όπου θα είναι δυνα­τόν να χορεύ­ουν» και «έναν θεό, ο οποί­ος θ’ αγα­πά­ει τις γυναί­κες». Ο Αυστρα­λός Στιβ Τολτζ υπο­γρά­φει με το Ένα κλά­σμα του συνό­λου ένα σπαρ­τα­ρι­στό και αξέ­χα­στο μυθι­στό­ρη­μα για την πολυ­ε­πί­πε­δη σχέ­ση πατέ­ρα-γιου. Το βιβλίο ήταν υπο­ψή­φιο για το βρα­βείο Μπού­κερ το 2008.

Στη σει­ρά «Εικο­στός Αιώ­νας» θα κυκλο­φο­ρή­σει σε νέα έκδο­ση Ο άρχο­ντας των μυγών του Γουί­λιαμ Γκόλ­ντινγκ, ένα από τα κλα­σι­κά αρι­στουρ­γή­μα­τα της παγκό­σμιας λογο­τε­χνί­ας. Στην ίδια σει­ρά θα κυκλο­φο­ρή­σει το μυθι­στό­ρη­μα του Έρνεστ Χέμιν­γου­εϊ Τα νησιά της Καραϊ­βι­κής, που δημο­σιεύ­θη­κε για πρώ­τη φορά το 1970, εννέα χρό­νια μετά τον θάνα­τό του, και αφη­γεί­ται την ιστο­ρία ενός καλ­λι­τέ­χνη και τυχο­διώ­κτη, ενός ανθρώ­που που μοιά­ζει πολύ στον ίδιο τον συγ­γρα­φέα.

Τέλος, στη σει­ρά «Κλα­σι­κή Βιβλιο­θή­κη» συγκε­ντρώ­σα­με τέσ­σε­ρις ιστο­ρί­ες, ενδει­κτι­κές του απα­ρά­μιλ­λου ύφους του Τόμας Χάρ­ντυ, στον τόμο Ο παρα­στρα­τη­μέ­νος εφη­μέ­ριος και άλλες ιστο­ρί­ες.

Στη σει­ρά «Καστα­νιώ­της noir» θα εκδο­θούν για το ίδιο διά­στη­μα τρεις νέοι τίτλοι:

Τρεις ώρες προ­τού χαρά­ξει τιτλο­φο­ρεί­ται το νέο, εκρη­κτι­κό μυθι­στό­ρη­μα του, ιδιαι­τέ­ρως αγα­πη­τού στο ελλη­νι­κό ανα­γνω­στι­κό κοι­νό, Ζιλ Βεν­σάν. Ο Ντον Γουίν­σλο­ου με το Καρ­τέλ υπο­γρά­φει ένα έπος για έναν αμεί­λι­κτο πόλε­μο που μαί­νε­ται στα σύνο­ρα ΗΠΑ και Μεξι­κού. Ο μετρ του σκλη­ρού νουάρ Τζέιμς Έλροϊ χαρα­κτή­ρι­σε το μυθι­στό­ρη­μα αυτό ως το «Πόλε­μος και Ειρή­νη του κόσμου των ναρ­κω­τι­κών». Μετά το Φίδια στον Σκορ­πιό, που απέ­σπα­σε πολύ θετι­κά σχό­λια από κρι­τι­κούς και ανα­γνώ­στες, νέο βιβλίο και για τον Κώστα Μου­ζου­ρά­κη με τίτλο Κακό χαρ­τί και υπό­τι­τλο Balada para un loco: ένα νουάρ-γου­έ­στερν μυθι­στό­ρη­μα, όπου το σκη­νι­κό συν­θέ­τουν συμ­βό­λαια ζωής και συμ­βό­λαια θανά­του, εκβια­σμοί και ανα­πό­φευ­κτη βία.

Στο πεδίο του πολι­τι­κού στο­χα­σμού, ιδιαί­τε­ρο θόρυ­βο προ­κά­λε­σε πολύ πριν από την κυκλο­φο­ρία του στην Ελλά­δα, το βιβλίο του Πολ Μέι­σον Μετα­κα­πι­τα­λι­σμός. Σύντο­μα θα κυκλο­φο­ρή­σει από τις εκδό­σεις μας και ανα­μέ­νε­ται να προ­κα­λέ­σει ευρεί­ες συζη­τή­σεις, καθώς πρό­κει­ται για ένα ριζο­σπα­στι­κό βιβλίο, όπου ο Μέι­σον δεί­χνει με ποιο τρό­πο μπο­ρού­με να ανα­γεν­νη­θού­με από τις στά­χτες της τελευ­ταί­ας οικο­νο­μι­κής κρί­σης και να δημιουρ­γή­σου­με μια πιο βιώ­σι­μη και κοι­νω­νι­κά πιο δίκαιη παγκό­σμια οικο­νο­μία.

Στις υπό­λοι­πες σει­ρές θα κυκλο­φο­ρή­σουν επί­σης ενδια­φέ­ρο­ντα και αξιό­λο­γα βιβλία, όπως:

Ποί­η­ση: Πολω­νία του Πανα­γιώ­τη Ιωαν­νί­δη, Άγγε­λος εωθι­νός του Ντμί­τρι Μιζ­γκού­λιν.

Δοκί­μια / Πολι­τι­κή-Ιστο­ρία / Μαρ­τυ­ρί­ες-Βιο­γρα­φί­ες: Η εγκυ­κλο­παί­δεια του μάγκα του Νίκου Τσα­κνή, Απο­στο­λή «Περι­κλής» [Τα επί­ση­μα αρχεία του Γρα­φεί­ου Στρα­τη­γι­κών Υπη­ρε­σιών (OSS) των ΗΠΑ στην κατε­χό­με­νη Ελλά­δα (Μάιος-Οκτώ­βριος 1944)] με επι­μέ­λεια και προ­λε­γό­με­να του Ηλία Θερ­μού, Προ­σαρ­μο­γή στην αστά­θεια του Γιώρ­γου Καπό­που­λου, Το ξεκί­νη­μα της μετεμ­φυ­λια­κής Αρι­στε­ράς (1950–1953) του Γιώρ­γου Α. Λεο­ντα­ρί­τη, Η νέα πρά­ξη της ελλη­νι­κής τρα­γω­δί­ας (Το «φαι­νό­με­νο Τσί­πρας», η κατα­στρο­φι­κή δια­πραγ­μά­τευ­ση, η κρί­ση δίχως ορα­τό τέλος) του Γιάν­νη Λού­λη, Απόρ­ρη­τος Φάκε­λος 26029/Α: ο ποι­νι­κός φάκε­λος του Νίκου Ζαχα­ριά­δη στην Ασφά­λεια με επι­μέ­λεια και κεί­με­να των Νίκου Ζηρ­γά­νου, Γιώρ­γου Πετρό­που­λου και Νίκου Χατζη­δη­μη­τρά­κου (η έκδο­ση πραγ­μα­το­ποιεί­ται σε συνερ­γα­σία με την Εφη­με­ρί­δα των Συντα­κτών), Δια­χεί­ρι­ση και αξιο­λό­γη­ση της φαρ­μα­κευ­τι­κής και­νο­το­μί­ας στην Ελλά­δα (Μια προ­σέγ­γι­ση πολι­τι­κής οικο­νο­μί­ας της υγεί­ας) με κεί­με­να των Κώστα Αθα­να­σά­κη, Ελευ­θε­ρί­ας Καρα­μπλή, Γιάν­νη Κυριό­που­λου, Νίκου Μανία, Νάντιας Μπου­μπου­χαι­ρο­πού­λου, Κατε­ρί­νας Μυλω­νά και Ελπί­δας Πάβη, Κόκ­κι­νο Σήμα (Πώς έγι­να ο Νο 1 εχθρός του Βλά­ντι­μιρ Πού­τιν) του Μπιλ Μπρά­ου­ντερ, Ανα­μνή­σεις ενός αντάρ­τη (Γ΄ Τόμος) του Γιώρ­γη Μωρα­ΐ­τη.

Νεο­ελ­λη­νι­κή Γραμ­μα­το­λο­γία: Λογο­τε­χνι­κές δια­δρο­μές (Ιστο­ρία-Θεω­ρία-Κρι­τι­κή), συλ­λο­γι­κός τόμος στη μνή­μη Βαγ­γέ­λη Αθα­να­σό­που­λου, με επι­μέ­λεια των Θανά­ση Αγά­θου, Χρι­στί­νας Ντου­νιά και Άννας Τζού­μα, Η συνά­ντη­ση Στρα­τή Τσίρ­κα –Γιώρ­γου Σεφέ­ρη: μια φιλία που βρά­δυ­νε του Γιώρ­γου Γεωρ­γή.

Φιλο­σο­φία: Δρά­ση σημαί­νει τώρα του Κρισ­να­μούρ­τι.

Νεα­νι­κή Βιβλιο­θή­κη: Ο Καρλ, ο Φριτς και το αυγό της ευτυ­χί­ας του Βασί­λη Παπα­θε­ο­δώ­ρου, με εικο­νο­γρά­φη­ση της Λίλας Καλο­γε­ρή.

Ακο­λου­θούν ανα­λυ­τι­κά όλες οι επό­με­νες εκδό­σεις μας.

Ελληνική λογοτεχνία

Κωστής Γκιμοσούλης

Μια νύχτα με την κόκκινη

Μυθιστόρημα

Μια ιστο­ρία δρό­μου. Μια γυναί­κα, χωρί­ζο­ντας απ’ τον μεγά­λο έρω­τά της, παίρ­νει τους δρό­μους. Ο πόνος τη σπρώ­χνει να κάνει ένα μακρύ ταξί­δι. Αφή­νει πίσω της την Πάτρα, τους φίλους, τα μπαρ, τον εαυ­τό της. Από την Πάτρα με οτο­στόπ στην Ήπει­ρο. Χει­μώ­να, σ’ έρη­μους δρό­μους, με οδη­γούς άγνω­στους άντρες. Από τα Γιάν­νε­να θα βρε­θεί σ ένα νησί, στην Πάτμο. Κι από την Πάτμο, στην κορυ­φή της αγω­νί­ας της, θα υπο­χρε­ω­θεί να περά­σει πολ­λά για να ξανα­κερ­δί­σει την ανε­ξαρ­τη­σία του κορ­μιού της. Θα κιν­δυ­νέ­ψει να χάσει και την ψυχή της, αλλά θα την ξανα­βρεί στο σχή­μα ενός παι­διού που κοι­μά­ται. Τότε μέσα στην απόρ­ρι­ψη, τον φόβο και τη σιω­πή, ανα­κα­λύ­πτει τη φύση και το μεγα­λείο του έρω­τα και του εαυ­τού της.

Οι αισθή­σεις και τα αισθή­μα­τά της οξύ­νο­νται σ’ απρό­σμε­νο βαθ­μό κι ο ίδιος της ο πόνος γίνε­ται ο δρό­μος μια πρω­τό­γνω­ρης αυτο­γνω­σί­ας. Επει­δή ο έρω­τας, για εκεί­νους που τον αντέ­χουν και τον τολ­μούν, παρα­μέ­νει η σπου­δαιό­τε­ρη αφορ­μή για να εξε­ρευ­νή­σου­με τις πιο απρό­σι­τες, τις θεϊ­κές εκτά­σεις της ύπαρ­ξής μας.

Ένα βιβλίο που αγα­πή­θη­κε από χιλιά­δες ανα­γνώ­στες, τώρα σε νέα έκδο­ση, συμπλη­ρω­μέ­νη με επί­με­τρο του συγ­γρα­φέα.

Δημήτρης Γράψας

Η λευκή κουρτίνα

Μυθιστόρημα

Το πρω­ι­νό της 21ης Σεπτεμ­βρί­ου έμοια­ζε αρχι­κά συνη­θι­σμέ­νο. Το προη­γού­με­νο βρά­δυ ο Χ. είχε μεθύ­σει, είχε τσα­κω­θεί με την Κλαί­ρη και δεν έφυ­γε από το μπαρ «Το Τρέ­νο» προ­τού αυτό κλεί­σει. Τετριμ­μέ­να στιγ­μιό­τυ­πα μιας ζωής σε μετά­βα­ση. Της ζωής του.

Για αρκε­τή ώρα αφό­του ξύπνη­σε, παρέ­μει­νε ξαπλω­μέ­νος, προ­σπα­θώ­ντας να θυμη­θεί πώς γύρι­σε στο σπί­τι μετά απ’ όσα έγι­ναν – δίχως όμως να τα κατα­φέ­ρει.

Αυτό, βέβαια, απο­δεί­χθη­κε το μικρό­τε­ρο απ’ τα προ­βλή­μα­τά του. Πολύ σύντο­μα αντι­λή­φθη­κε ότι το δωμά­τιο όπου βρι­σκό­ταν δεν ήταν το δικό του, ούτε κάποιο δωμά­τιο απ’ το οποίο θυμό­ταν έστω και κάτι. Το χρώ­μα των τοί­χων, τα αντι­κεί­με­να, η διαρ­ρύθ­μι­ση του χώρου, όλα τού φαί­νο­νταν απο­λύ­τως άγνω­στα.

Πριν προ­λά­βει να βρει μια εξή­γη­ση γι’ αυτή την πρω­τό­γνω­ρη κατά­στα­ση, κάποιος έξω απ’ το δωμά­τιο άνα­ψε το φως.

Ο Χ. σηκώ­θη­κε και μετά από λίγο προ­χώ­ρη­σε προς την κλει­στή πόρ­τα για να κατα­λά­βει τι συνέ­βαι­νε. Πήρε μια βαθιά ανά­σα κι έπια­σε το πόμο­λο. Έκλει­σε τα μάτια, το γύρι­σε και τότε δια­πί­στω­σε ότι τα πράγ­μα­τα ήταν πολύ πιο σοβα­ρά.

Πρώ­το μυθι­στό­ρη­μα του Δημή­τρη Γρά­ψα, ένα βιβλίο που εξε­ρευ­νά τον κόσμο των ανθρώ­πι­νων φόβων και των συμ­βι­βα­σμών.

Βασίλης Δανέλλης

Άνθρωπος στο τρένο

Μυθιστόρημα

Ένα βρο­χε­ρό πρω­ι­νό του χει­μώ­να σε κάποιο σιδη­ρο­δρο­μι­κό σταθ­μό δυο άντρες βρί­σκουν παρά­ξε­νο θάνα­το. Ο ένας πέφτει στις ράγες, καθώς η αμα­ξο­στοι­χία βρί­σκε­ται ακό­μα σε κίνη­ση, και ο άλλος σωριά­ζε­ται στην απο­βά­θρα. Ένας δημο­σιο­γρά­φος, περι­μέ­νο­ντας το τρέ­νο να συνε­χί­σει το δρο­μο­λό­γιό του, ξεχνά­ει τη συνέ­ντευ­ξη Τύπου που οφεί­λει να παρα­κο­λου­θή­σει και εντε­λώς παρορ­μη­τι­κά στρέ­φε­ται προς την τρα­γω­δία που εκτυ­λί­χτη­κε σχε­δόν μπρο­στά του. Απευ­θύ­νε­ται σε πέντε αυτό­πτες μάρ­τυ­ρες: στον «κύριο με την εφη­με­ρί­δα», στον μηχα­νο­δη­γό, σε μια αινιγ­μα­τι­κή γυναί­κα με όμορ­φα μάτια και σ’ ένα νεα­ρό ζευ­γά­ρι. Οι μαρ­τυ­ρί­ες τους όμως όχι μόνο δε συμ­φω­νούν, αλλά κάθε φορά, μετά τις επί­μο­νες ερω­τή­σεις του δημο­σιο­γρά­φου, η οπτι­κή γωνία του καθε­νός αλλά­ζει δρα­μα­τι­κά. Το τέλος των δύο νεκρών αλλά και η ζωή τους γίνο­νται πότε ιστο­ρία αγά­πης και πότε εκδί­κη­σης, ζήλιας, φθό­νου ή στορ­γής – ενί­ο­τε κατα­λή­γουν σε μια φρε­νή­ρη, φιλο­σο­φι­κή κατα­δί­ω­ξη με υπαρ­ξια­κές προ­ε­κτά­σεις.

Τι πραγ­μα­τι­κά συνέ­βη; Αυτο­χει­ρία, ατύ­χη­μα ή φόνος;

Ένα βιβλίο μυστη­ριώ­δες και ατμο­σφαι­ρι­κό, ένας «λογο­τε­χνι­κός σταθ­μός» στον σταθ­μό του τρέ­νου.

Εταιρεία Συγγραφέων

Τα πάθη στη λογοτεχνία

(100 φανατικοί συγγραφείς)

Εισαγωγή-Επιμέλεια:
Ηρώ Νικοπούλου
Πρόλογος:
Δημήτρης Καλοκύρης

Μετά την επι­τυ­χη­μέ­νη έκδο­ση Τόποι της λογο­τε­χνί­ας, η Εται­ρεία Συγ­γρα­φέ­ων συνε­χί­ζει με έναν δεύ­τε­ρο τόμο με τίτλο Τα πάθη στη λογο­τε­χνία. Εκα­τό  συγ­γρα­φείς κατα­γρά­φουν και ανα­δια­πραγ­μα­τεύ­ο­νται, με ανέκ­δο­τα κεί­με­νά τους ή δημο­σιευ­μέ­να σε εφη­με­ρί­δες και λογο­τε­χνι­κά περιο­δι­κά, πάθη όλων των εκφάν­σε­ων. Πάθη κρυ­φά και φανε­ρά, ανο­μο­λό­γη­τες εμμο­νές και συνή­θειες, από τις οποί­ες ο άνθρω­πος τυραν­νιέ­ται, τρέ­φε­ται, παρα­μυ­θιά­ζε­ται, εμπνέ­ε­ται, κακο­φορ­μί­ζει, εγκλω­βί­ζε­ται, πάθη που άλλο­τε προ­σφέ­ρουν ψευ­δαι­σθη­τι­κή διεύ­ρυν­ση των αισθή­σε­ων και περι­στα­σια­κή ευρυ­χω­ρία αισθη­μά­των, άλλο­τε πάλι απλώς μας βυθί­ζουν σ’ ένα πλα­σμα­τι­κό ιδιω­τι­κό σύμπαν, ανα­κου­φί­ζο­ντας προ­σω­ρι­νά τις ανε­πάρ­κειές μας και την αγω­νία της ύπαρ­ξης. Ανα­σφά­λειες, ισο­πε­δω­τι­κή καθη­με­ρι­νό­τη­τα, άγχος θανά­του, μονα­ξιά, όλα μοιά­ζει να τα μπα­λώ­νει ένα πάθος.

Άλλω­στε όλες οι αφη­γή­σεις του κόσμου κατα­γί­νο­νται με τα πάθη: τα περι­γρά­φουν, τα εκφρά­ζουν, προ­σπα­θούν να τα κατα­νο­ή­σουν ή να τα τιθα­σεύ­σουν. Από τις αρχαί­ες Μυθο­λο­γί­ες, τις Ιερές Γρα­φές των θρη­σκειών, έως τη σύγ­χρο­νη λογο­τε­χνία, που βρί­σκει τώρα τρό­πους πολύ προ­σω­πι­κούς να αγγί­ξει το ολέ­θριο κατα­γω­γι­κό απο­τύ­πω­μα, που μπο­ρεί και σηκώ­νει στο φως του απλού ηλε­κτρι­κού λαμ­πτή­ρα -κάπο­τε ανα­ζη­τώ­ντας ένα Άλλο Φως- το ματω­μέ­νο χέρι, τον παρα­μορ­φω­μέ­νο εαυ­τό, και κάνει την ανα­γνώ­ρι­ση τολ­μώ­ντας την κατα­γρα­φή.

Κατερίνα Καριζώνη

Η πόλη των αθώων

Μυθιστόρημα

O Κώστας Καζαν­τζό­γλου, πρό­σφυ­γας από την Ανα­το­λι­κή Θρά­κη, εγκα­θί­στα­ται στα χρό­νια της Κατο­χής στη Θεσ­σα­λο­νί­κη, σε μια πόλη στοι­χειω­μέ­νη από την πεί­να, τα τάγ­μα­τα ασφα­λεί­ας, τις διώ­ξεις των αρι­στε­ρών και των Εβραί­ων. Εκεί ανοί­γει υπο­δη­μα­το­ποιείο και το μετα­τρέ­πει σύντο­μα σε γιάφ­κα της Αντί­στα­σης. Συνα­ντιέ­ται με τον φοι­τη­τή Άρη Ανα­γνω­στά­κο και οργα­νώ­νουν μαζί τον πολι­τι­κό αγώ­να τους. Παράλ­λη­λα ο Άρης ερω­τεύ­ε­ται την Τασού­λα, τη μεγά­λη κόρη του Καζαν­τζό­γλου – έρω­τας που θα περά­σει μέσα από τις φλό­γες του πολέ­μου και θα δοκι­μα­στεί. Τον ίδιο και­ρό στο Άγιο Όρος μια σκο­τει­νή υπό­θε­ση εκτυ­λίσ­σε­ται. Μια απο­στο­λή των Ναζί ανα­ζη­τεί θησαυ­ρούς και ανά­με­σά τους το Άγιο Δισκο­πό­τη­ρο. Ο επι­κε­φα­λής της, όμως, βυζα­ντι­νο­λό­γος Φραντς Νταίλ­γκερ, εγκλω­βί­ζε­ται στον μυστη­ριώ­δη κόσμο του Άθω­να, καθώς έρχε­ται αντι­μέ­τω­πος με τον θρύ­λο των «αόρα­των ασκη­τών».

Η πόλη των αθώ­ων βασί­ζε­ται σε ιστο­ρί­ες αλη­θι­νές, σε μαρ­τυ­ρί­ες που προ­έρ­χο­νται από τους τελευ­ταί­ους ζώντες αντι­στα­σια­κούς της Θεσ­σα­λο­νί­κης. Ταξι­δεύ­ο­ντας στη σκο­τει­νή ήπει­ρο της μνή­μης, ανα­δει­κνύ­ει τον αγώ­να των αφα­νών ανθρώ­πων που έγρα­ψαν τη νεό­τε­ρη Ιστο­ρία. Ταυ­τό­χρο­να φωτί­ζει από δια­φο­ρε­τι­κές γωνί­ες το σκλη­ρό πρό­σω­πο της δεκα­ε­τί­ας του ’40, αγγί­ζο­ντας και θέμα­τα που παρα­μέ­νουν έως σήμε­ρα ταμπού.

Βασίλης Κατσικονούρης

Η ρωγμή των 7 και 45΄

Διηγήματα

Ο μονα­χι­κός καθη­γη­τής Ιάσων ανα­κα­λύ­πτει ένα παρά­ξε­νο παρά­θυ­ρο βιτρό σε μια ξεχα­σμέ­νη αίθου­σα του σχο­λεί­ου του. Ένας σαρα­ντά­ρης νιώ­θει ότι τα όνει­ρα και οι ανα­μνή­σεις του χάνουν τα πρί­μα τους σαν γέρι­κες κασέ­τες, και το περιε­χό­με­νο ακού­γε­ται μου­ντό. Στην πλα­τεία Βάθη φέγ­γουν τα φώτα απ’ το νυχτε­ρι­νό Γυμνά­σιο, οι μαθη­τές αμί­λη­τοι, με χέρια σκλη­ρά και φαγω­μέ­να. Στη λαϊ­κή ένας τσα­ντά­κιας πιά­νε­ται και παρα­κα­λεί να μη το μάθει η μάνα του. Μακριά, στο Βισμπά­ντεν, οι Γερ­μα­νοί μαθαί­νουν τον Μητρο­πά­νο σ’ ένα βρά­δυ, και πίσω στην Ομό­νοια, νοσταλ­γί­ες περα­σμέ­νες από photoshop. Αθή­να, νύχτα, η ώρα τρεις, χιο­νό­νε­ρο, αλλά ο Ντί­νος βλέ­πει χιον ό ν ε ι ρ ο.

Ιστο­ρί­ες. Παρα­λί­γο. Και ιστο­ρί­ες για το παρα­λί­γο. Σαν μια ρωγ­μή που λίγο ανοί­γει και ύστε­ρα κλεί­νει, κι ανά­με­σα να διαρ­ρέ­ει η ζωή. Σαν ανά­μνη­ση να φεύ­γει, αλλά και να ξανάρ­χε­ται. Σαν υπό­μνη­ση…

Ζοέλ Λοπινό

Το διαμαντένιο σώμα

Μυθιστόρημα

Ο Φοί­βος ζει φυλα­κι­σμέ­νος στις ενο­χές του, κατα­πιέ­ζο­ντας τα όνει­ρά του και τα ταλέ­ντα του. Δια­τη­ρεί βιβλιο­πω­λείο στον Βόλο και με τη στά­ση ζωής του πηγαί­νει κόντρα στο πνεύ­μα της επο­χής.

Η Αλκυό­νη έχει από μικρή τάσεις αυτο­κτο­νί­ας. Ζει και εργά­ζε­ται στη Λιόν. Παρό­τι σπού­δα­σε ψυχο­λο­γία, δεν μπό­ρε­σε ποτέ να  βρει την αρμο­νία μέσα της. Οι σχέ­σεις της με τους άντρες είναι αυτο­κα­τα­στρο­φι­κές. Τα πάντα όμως αλλά­ζουν όταν ανα­κα­λύ­πτει ότι τη ζωή της βαραί­νει μια κατά­ρα που προ­έρ­χε­ται από τον 17ο αιώ­να.

Η  Όλγα, μια πετυ­χη­μέ­νη χει­ρουρ­γός, εργά­ζε­ται σε νοσο­κο­μείο της Γενεύ­ης, αλλά η ζωή της στοι­χειώ­νε­ται από ένα πνι­γη­ρό μυστι­κό.

Ποια βαριά γεγο­νό­τα συν­δέ­ουν αυτούς του ανθρώ­πους; Πώς από τα βάθη του χρό­νου μπο­ρούν να σβη­στούν το μίσος, οι ενο­χές, η δυστυ­χία και ο θάνα­τος, και να ανα­βλύ­σει το φως στις ψυχές τους;

Ένα μυθι­στό­ρη­μα με θέμα το κάρ­μα, ένα βιβλίο που θέτει την όλο και πιο απα­ραί­τη­τη ανα­γκαιό­τη­τα της πνευ­μα­τι­κής ανα­ζή­τη­σης.

Χρήστος Ναούμ

Γυμνός σε κοινή θέα

Διηγήματα

Ο ποι­η­τής μετα­μορ­φώ­νε­ται σε αερό­στα­το και ανα­κα­λύ­πτει την ερω­μέ­νη του σε χώρα εξω­τι­κή. Η κυρία Μαί­ρη κυνη­γά­ει ερω­τι­κές στιγ­μές στην Αίγυ­πτο, στην «αγκα­λιά του ποτα­μού». Το πλοίο «Μαριω­ρή» γίνε­ται αντι­κεί­με­νο ερω­τι­κού πόθου. Η Φελί­ντα Τσέ­του­λα γοη­τεύ­ε­ται από άντρες που όχι μόνο επαγ­γέλ­λο­νται τον θάνα­το, αλλά μπο­ρεί και να πεθά­νουν. Ο Φλο­ρίν και η Σορί­να ανα­ζη­τούν στην Ελλά­δα το όνει­ρο. Ο άρρω­στος συγ­γρα­φέ­ας σκια­γρα­φεί το πορ­τρέ­το της ανα­γνώ­στριάς του. Η Μπερ­τού­λα Πεζι­κού παρα­παί­ει ανά­με­σα στη φαντα­σία και την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Ο Αδάμ και η Εύα με δια­φο­ρε­τι­κή ματιά. Το λικέρ του θανά­του, το τέρας και η πεντά­μορ­φη, η παν­σέ­λη­νος του Αυγού­στου και τα δει­νά που αυτή μπο­ρεί να επι­φέ­ρει.

Διη­γή­μα­τα για τον έρω­τα και τον θάνα­το, για ανθρώ­πους που προ­σπα­θούν να ζωντα­νέ­ψουν τους έρω­τές τους, για πρό­σω­πα που βιώ­νουν το πάθος και την παρα­φο­ρά ξεπερ­νώ­ντας τα όριά τους, φτά­νο­ντας συχνά μέχρι το τέλος.

Αγγελική Νικολούλη

Ο εραστής με τα τρία πρόσωπα

Μυθιστόρημα βασισμένο σε αληθινή ιστορία

Το νέο βιβλίο της Αγγε­λι­κής Νικο­λού­λη, το οποίο βασί­ζε­ται σε μια ακό­μα αλη­θι­νή ιστο­ρία που συντά­ρα­ξε το πανελ­λή­νιο. Ένα βιβλίο που καθη­λώ­νει με την καται­γι­στι­κή δρά­ση, την κινη­μα­το­γρα­φι­κή πλο­κή και τα σκο­τει­νά πάθη των ηρώ­ων. Το τρί­το της σει­ράς, μετά το Ονει­ρεύ­τη­κα το δολο­φό­νο σου και το Θάνα­τος με χεί­λη κόκ­κι­να.

Ευγενία Φακίνου

Στο αυτί της αλεπούς

Μυθιστόρημα

Η Αννέ­ζω γεν­νά τον Σταυ­ρή. Ο Σταυ­ρής απο­κτά μια κόρη, την Άννα. Η Άννα μεγα­λώ­νει ένα έκθε­το κορι­τσά­κι, την Αριά­δνη.

Οι ζωές τους, γεμά­τες περι­πέ­τειες και ανα­τρο­πές, όπως των περισ­σό­τε­ρων ανθρώ­πων, καλύ­πτουν μια χρο­νι­κή περί­ο­δο από το 1900 ως τις μέρες μας.

Από τους Συμια­κούς σφουγ­γα­ρά­δες και τον Έφη­βο των Αντι­κυ­θή­ρων, στο δου­λε­μπό­ριο των δυτών. Από το αρχο­ντι­κό της Ύδρας, στις φτω­χο­γει­το­νιές της Δρα­πε­τσώ­νας, όπου θα βιώ­σουν την ακραία εκμε­τάλ­λευ­ση και ταπεί­νω­ση. Από τον βομ­βαρ­δι­σμέ­νο Πει­ραιά του ’41, στη μικρο­α­στι­κή Κυψέ­λη. Από την ωραία Ναύ­πα­κτο και τον «κύριο Ντί­κενς», στις δια­δη­λώ­σεις της Αθή­νας του 2010.

Ένα πανό­ρα­μα της Ελλά­δας και των γεγο­νό­των που σημά­δε­ψαν τον τόπο και τους ανθρώ­πους. Πρό­σω­πα ιστο­ρι­κά και υπαρ­κτά εμπλέ­κο­νται και «συνο­δοι­πο­ρούν»  με άλλα μυθι­στο­ρη­μα­τι­κά.

Σημα­ντι­κές στιγ­μές από την Ιστο­ρία, που δια­μόρ­φω­σαν και καθό­ρι­σαν τη ζωή των ηρώ­ων, με τη μνή­μη συλ­λο­γι­κή και ατο­μι­κή να πλαι­σιώ­νει τον μικρό­κο­σμό τους.

Ένα βιβλίο που «συνα­ντιέ­ται»  και  «συνο­μι­λεί» με το το Έρως, Θέρος, Πόλε­μος.

Ξένη λογοτεχνία — Συγγραφείς απ’ όλο τον κόσμο

Νικολό Αμανίτι

Ας αρχίσει η γιορτή

Μυθιστόρημα (ΙΤΑΛΙΑ)
Μετάφραση: Ανταίος Χρυσοστομίδης – Δήμητρα Δότση

Στην καρ­διά της Ρώμης, ο κερ­δο­σκό­πος μεγι­στά­νας Σασά Κιά­τι οργα­νώ­νει στην και­νούρ­για του έπαυ­λη, στη Βίλα Άντα –άλλο­τε δημό­σιο πάρ­κο και σήμε­ρα η μεγα­λύ­τε­ρη ιδιω­τι­κή κατοι­κία της ιτα­λι­κής πρω­τεύ­ου­σας– μια χλι­δά­τη γιορ­τή, ένα εκκε­ντρι­κό σαφά­ρι, που φιλο­δο­ξεί να μεί­νει στην ιστο­ρία ως το σπου­δαιό­τε­ρο κοσμι­κό γεγο­νός του αιώ­να. Βούλ­γα­ροι μάγει­ρες, πλα­στι­κοί χει­ρουρ­γοί, στάρ­λετ, πολι­τι­κοί, αστέ­ρες του ποδο­σφαί­ρου και δια­νο­ού­με­νοι συνα­ντιού­νται στη Βίλα Άντα. Εκεί ο διά­ση­μος συγ­γρα­φέ­ας Φαμπρί­τσιο Τσί­μπα και τα Κτή­νη του Άμπα­ντον, μια υπό διά­λυ­ση σατα­νι­κή αίρε­ση που ονει­ρεύ­ε­ται να γίνει διά­ση­μη παγκο­σμί­ως, θα βρε­θούν μπλεγ­μέ­νοι στα δίχτυα μιας περι­πέ­τειας, και η εντυ­πω­σια­κή γιορ­τι­νή βρα­διά πολύ σύντο­μα θα κατα­λή­ξει σε ένα απο­κα­λυ­πτι­κό χάος.

Ο Νικο­λό Αμα­νί­τι ισορ­ρο­πεί αρι­στο­τε­χνι­κά μετα­ξύ φάρ­σας και τρα­γω­δί­ας, ανα­τέ­μνο­ντας το πορ­τρέ­το της σύγ­χρο­νης ηδο­νο­θη­ρι­κής κοι­νω­νί­ας, έρμαιο του πλού­του και του υπο­τι­θέ­με­νου κύρους της. Με την πλη­θω­ρι­κή, καυ­στι­κή και απο­λαυ­στι­κή σάτι­ρά του, το Ας αρχί­σει η γιορ­τή θα εκπλή­ξει, θα συναρ­πά­σει και συνά­μα θα προ­βλη­μα­τί­σει τους ανα­γνώ­στες.

Τζεφ Βάντερμιερ

Επιβολή – Η τριλογία της Νότιας Ζώνης (ΙΙ)

Μυθιστόρημα (ΗΠΑ)
Μετάφραση: Μιχάλης Μακρόπουλος

Στην περιο­χή Χ –έναν τόπο όπου πλα­νιέ­ται μια αίσθη­ση απει­λής, ένα αόρα­το σύνο­ρο τον περι­βάλ­λει και κάθε σημά­δι πολι­τι­σμού έχει μυστη­ριω­δώς εξα­φα­νι­στεί– η μονα­δι­κή ανθρώ­πι­νη επέμ­βα­ση είναι μια σει­ρά από απο­στο­λές υπό την επι­στα­σία μιας κυβερ­νη­τι­κής υπη­ρε­σί­ας, της Νότιας Ζώνης, τόσο μυστι­κής που έχει σχε­δόν ξεχα­στεί. Ύστε­ρα από την κατα­στρο­φι­κή δωδέ­κα­τη απο­στο­λή, που εξι­στο­ρεί­ται στον Αφα­νι­σμό (το πρώ­το μέρος της τρι­λο­γί­ας, που έχει ήδη κυκλο­φο­ρή­σει), η υπη­ρε­σία βρί­σκε­ται σε πλή­ρη ατα­ξία. Ο Τζον Ροντρί­γκεζ (ο «Έλεγ­χος») είναι ο νεο­διό­ρι­στος επι­κε­φα­λής της Νότιας Ζώνης. Με τη βοή­θεια μιας δύσπι­στης αλλά απελ­πι­σμέ­νης ομά­δας, και αφού διε­νερ­γεί μια σει­ρά από απο­γοη­τευ­τι­κές ανα­κρί­σεις, ανα­κα­λύ­πτει πλή­θος κρυμ­μέ­νων σημειώ­σε­ων και παρα­κο­λου­θεί ώρες ολό­κλη­ρες βιντε­ο­σκο­πη­μέ­νου, βαθύ­τα­τα ανη­συ­χη­τι­κού υλι­κού, ο Έλεγ­χος αρχί­ζει να εισ­δύ­ει στα μυστι­κά της Περιο­χής Χ. Με κάθε ανα­κά­λυ­ψη, όμως, βρί­σκε­ται αντι­μέ­τω­πος με τρο­με­ρές αλή­θειες για τον εαυ­τό του και την υπη­ρε­σία που έχει δώσει όρκο να υπη­ρε­τεί.

Στην Επι­βο­λή, το δεύ­τε­ρο βιβλίο της Τρι­λο­γί­ας της Νότιας Ζώνης του Τζεφ Βάντερ­μιερ, απα­ντώ­νται τα πιο ανη­συ­χη­τι­κά ερω­τή­μα­τα σχε­τι­κά με την Περιο­χή Χ… μα οι απα­ντή­σεις είναι κάθε άλλο παρά καθη­συ­χα­στι­κές.

Ίθαν Κέινιν

Αμέρικα Αμέρικα

Μυθιστόρημα (ΗΠΑ)
Μετάφραση: Αντώνης Καλοκύρης

Στις αρχές της δεκα­ε­τί­ας του 1970 ο Κόρεϊ Σίφτερ, γιος εργα­τών, προ­σλαμ­βά­νε­ται ως κηπου­ρός στο τερά­στιο κτή­μα της ισχυ­ρής οικο­γέ­νειας Μέτα­ρεϊ. Σύντο­μα, εξαι­τί­ας της γεν­ναιο­δω­ρί­ας της οικο­γέ­νειας, βρί­σκε­ται να σπου­δά­ζει σε ένα ιδιω­τι­κό οικο­τρο­φείο και να εκτε­λεί χρέη βοη­θού του γερου­σια­στή της Νέας Υόρ­κης Χέν­ρι Μπον­γουί­λερ, που βάζει υπο­ψη­φιό­τη­τα για Πρό­ε­δρος των Ηνω­μέ­νων Πολι­τειών. Πολύ γρή­γο­ρα ο Κόρεϊ εμπλέ­κε­ται με μία από τις κόρες των Μέτα­ρεϊ και αρχί­ζει να αφή­νει πίσω του τη ζωή των παι­δι­κών του χρό­νων. Καθώς η εκστρα­τεία του Μπον­γουί­λερ απο­κτά­ει δυνα­μι­κή, ο Κόρεϊ βρί­σκε­ται παγι­δευ­μέ­νος σε έναν περί­πλο­κο ιστό γεγο­νό­των, όπου η αφο­σί­ω­ση, η πολι­τι­κή, το σεξ και η ευγνω­μο­σύ­νη συγκρού­ο­νται με την ηθι­κή, τον έρω­τα και την αλή­θεια.

Το μυθι­στό­ρη­μα Αμέ­ρι­κα Αμέ­ρι­κα εξε­λίσ­σε­ται σε μια μικρή πόλη στη διάρ­κεια της προ­ε­δρί­ας του Νίξον και στο σήμε­ρα, με θέμα την Αμε­ρι­κή, την οικο­γέ­νεια, την πολι­τι­κή και μια τρα­γω­δία, καθώς και τον αντί­κτυ­πο της μοί­ρας στη ζωή ενός νεα­ρού άνδρα.

Καρλ Ούβε Κνάουσγκορντ

Το νησί της εφηβείας — Ο αγώνας μου (Βιβλίο τρίτο)

Μυθιστόρημα (ΝΟΡΒΗΓΙΑ)
Μετάφραση: Σωτήρης Σουλιώτης

Μια τετρα­με­λής οικο­γέ­νεια –η μητέ­ρα, ο πατέ­ρας και τα δύο αγό­ρια τους– μετα­κο­μί­ζουν στη Νότια Νορ­βη­γία, σ’ ένα ολο­καί­νουρ­γιο σπί­τι, σε κάποιο νεό­δμη­το συνοι­κι­σμό. Βρι­σκό­μα­στε στις αρχές της δεκα­ε­τί­ας του 1970. Τα παι­διά είναι μικρά, οι γονείς τους ακό­μα νέοι, το μέλ­λον ανοί­γε­ται μπρο­στά τους και φαντά­ζει ανέ­φε­λο. Κάποια στιγ­μή όμως το μέλ­λον τούς συμ­βαί­νει, γίνε­ται παρόν και αρχί­ζει να τους κυκλώ­νει ασφυ­κτι­κά.

Το τρί­το βιβλίο της εξά­το­μης μυθι­στο­ρη­μα­τι­κής αυτο­βιο­γρα­φί­ας του Καρλ Ούβε Κνά­ου­σγκορντ είναι μια κατα­βύ­θι­ση στην παι­δι­κή και εφη­βι­κή ηλι­κία αλλά και στα μυστή­ρια της οικο­γέ­νειας. Το βιβλίο τοπο­θε­τεί­ται σ’ έναν οικείο κόσμο όπου οι γεν­νή­το­ρες και τα τέκνα διά­γουν παράλ­λη­λες ζωές, με απο­τέ­λε­σμα να μην συνα­ντιού­νται ποτέ μετα­ξύ τους. Ο διά­ση­μος νορ­βη­γός συγ­γρα­φέ­ας που κερ­δί­ζει συνε­χώς τη διε­θνή ανα­γνώ­ρι­ση και απο­σπά βρα­βεία σε πολ­λές χώρες του πλα­νή­τη, γρά­φει με τρό­πο οξυ­δερ­κή και φιλο­σο­φη­μέ­νο για πράγ­μα­τα που ζού­με όλοι μας χωρίς απα­ραι­τή­τως να τα κατα­νο­ού­με. Αυτή τη φορά κατα­πιά­νε­ται, μετα­ξύ άλλων, με τη δια­μόρ­φω­ση του ανθρώ­πι­νου χαρα­κτή­ρα, περι­γρά­φει τη στα­δια­κή δια­δι­κα­σία μέσα από την οποία ένα παι­δί ανα­κα­λύ­πτει τον εαυ­τό του και φτά­νει στην αυτο­γνω­σία· απο­κρυ­πτο­γρα­φεί τους αδιά­λει­πτους και απρό­σμε­νους τρό­πους που έχει το παρελ­θόν να εισχω­ρεί και ενί­ο­τε να καθο­ρί­ζει το παρόν μας· κατα­γρά­φει λεπτο­με­ρώς την παλ­λό­με­νη λαχτά­ρα να εντο­πί­σου­με αλλιώ­τι­κους τρό­πους ζωής εντός της δικής μας, να βιώ­σου­με εναλ­λα­κτι­κές δυνα­τό­τη­τες ύπαρ­ξης μέσα στον ίδιο τον κόσμο που γνω­ρί­ζου­με και μας περι­βάλ­λει.

Φίλιπ Μάγιερ

Ο γιος

Μυθιστόρημα (ΗΠΑ)
Μετάφραση: Ιλάειρα Διονυσοπούλου

Άνοι­ξη, 1849. Ο Ίλαϊ Μακ­Κά­λα είναι δεκα­τριών χρό­νων όταν οι Κομάν­τσι κάνουν επι­δρο­μή στο σπί­τι του, δολο­φο­νούν άγρια τη μητέ­ρα και την αδελ­φή του και παίρ­νουν τον ίδιο αιχ­μά­λω­το. Θαρ­ρα­λέ­ος και έξυ­πνος, ο Ίλαϊ προ­σαρ­μό­ζε­ται γρή­γο­ρα στη ζωή των Κομάν­τσι, μαθαί­νει τους κανό­νες και τη γλώσ­σα τους, απο­δέ­χε­ται το και­νούρ­γιο του όνο­μα, γίνε­ται θετός γιος του αρχη­γού και πολε­μά­ει τους εχθρούς τους, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων των λευ­κών – σφυ­ρη­λα­τώ­ντας έτσι την προ­σω­πι­κή του αντί­λη­ψη περί αφο­σί­ω­σης και κατα­νό­η­σης του εαυ­τού του. Όταν όμως η αρρώ­στια, ο λιμός και οι οπλι­σμέ­νοι Αμε­ρι­κα­νοί που υπερ­τε­ρούν αριθ­μη­τι­κά απο­δε­κα­τί­ζουν τη φυλή, ο Ίλαϊ κατα­λή­γει μόνος. Λευ­κός αλλά και ερυ­θρό­δερ­μος, πολι­τι­σμέ­νος αλλά και απο­λί­τι­στος, ανα­ζη­τά τη θέση του σε έναν κόσμο όπου δεν ανή­κει πραγ­μα­τι­κά. Ξεκι­νά ένα ταξί­δι γεμά­το περι­πέ­τειες, τρα­γω­δί­ες, κακου­χί­ες, τόλ­μη και τύχη, που απη­χεί στις ζωές των απο­γό­νων του. Μαζί με την ιστο­ρία του Ίλαϊ, ξετυ­λί­γε­ται και η ιστο­ρία του Πίτερ, που υπο­μέ­νει το συναι­σθη­μα­τι­κό κόστος της δίψας για δύνα­μη του πατέ­ρα του, καθώς και η ιστο­ρία της Τζί­νι, της δισέγ­γο­νης του Ίλαϊ, μιας γυναί­κας που πρέ­πει να πολε­μή­σει σκλη­ρούς αντα­γω­νι­στές για να πετύ­χει σε έναν ανδρο­κρα­τού­με­νο κόσμο. Ο Φίλιπ Μάγιερ εξε­ρευ­νά επι­δέ­ξια τον τρό­πο με τον οποίο η αναλ­γη­σία και ο αμεί­λι­κτος πραγ­μα­τι­σμός του Ίλαϊ μετα­μορ­φώ­νουν τις επό­με­νες γενιές των Μακ­Κά­λα. Η αγά­πη, η αξιο­πρέ­πεια ακό­μα και τα ίδια τα παι­διά θυσιά­ζο­νται στον βωμό της φιλο­δο­ξί­ας, ενώ η οικο­γέ­νεια γίνε­ται μια από τις πλου­σιό­τε­ρες και ισχυ­ρό­τε­ρες στο Τέξας, μια δυνα­στεία γαιο­κτη­μό­νων και πετρε­λαιο­πα­ρα­γω­γών με αδια­νό­η­τα πλού­τη και προ­νό­μια. Ωστό­σο, όπως όλες οι αυτο­κρα­το­ρί­ες, έτσι και οι Μακ­Κά­λα πρέ­πει τελι­κά να αντι­με­τω­πί­σουν τις συνέ­πειες των επι­λο­γών τους.

Συγκλο­νι­στι­κός, εντυ­πω­σια­κός, παρα­στα­τι­κός, ο Γιος είναι ένα αρι­στο­τε­χνι­κό επί­τευγ­μα ενός υπέ­ρο­χου νέου συγ­γρα­φέα.

Σαρίφ Μαζνταλάνι

Το μεγάλο σπίτι

Μυθιστόρημα (ΛΙΒΑΝΟΣ)
Μετάφραση: Γιάννης Στρίγκος

Στα τέλη του 19ου αιώ­να στον Λίβα­νο, ο Ουα­κίμ Νασάρ, μετά από κάποια περί­ερ­γα γεγο­νό­τα ανα­γκά­ζε­ται να εγκα­τα­λεί­ψει το χωριό του. Με ό,τι χρή­μα­τα του έχουν απο­μεί­νει, απο­φα­σί­ζει να εισα­γά­γει την καλ­λιέρ­γεια του πορ­το­κα­λιού σε μια περιο­χή όπου ως τώρα καλ­λιερ­γού­νταν μονά­χα ελιές και μου­ριές. Το παρά­τολ­μο εγχεί­ρη­μά του πετυ­χαί­νει. Στη συνέ­χεια φτιά­χνει μια μεγά­λη οικο­γέ­νεια και χτί­ζει το περι­βό­η­το Μεγά­λο Σπί­τι, σύμ­βο­λο της επι­τυ­χί­ας και της δύνα­μής του. Απο­κτά τον σεβα­σμό των κατοί­κων της περιο­χής, καθώς, εκτός από δυνα­μι­κός, είναι δίκαιος, μεγα­λό­ψυ­χος και βοη­θά όσο περισ­σό­τε­ρο μπο­ρεί τους ανθρώ­πους γύρω του. Tα χρό­νια όμως της ευη­με­ρί­ας και της οικο­γε­νεια­κής ευτυ­χί­ας θα τα δια­δε­χτούν τα σκο­τει­νά χρό­νια του πολέ­μου, που θα αλλά­ξουν τα πάντα. Τα πάντα, εκτός από τον οικο­γε­νεια­κό πυρή­να που θα παρα­μεί­νει αναλ­λοί­ω­τος, στα­θε­ρή αξία που θα ανα­δει­χθεί τελι­κά δυνα­τό­τε­ρη απ’ οτι­δή­πο­τε άλλο.

Μέσα από μια εκθαμ­βω­τι­κή αφή­γη­ση, ο Σαρίφ Μαζ­ντα­λά­νι ζωντα­νεύ­ει ένα συναρ­πα­στι­κό οικο­γε­νεια­κό έπος, περι­γρά­φο­ντας με απα­ρά­μιλ­λα χρώ­μα­τα την άνο­δο, το από­γειο και την παρακ­μή της φαμί­λιας των Νασάρ, της οποί­ας τα μέλη δε θα χάσουν ποτέ την ελπί­δα τους και θα δικαιω­θούν από τον χρό­νο. Χάρη σε αυτό το μυθι­στό­ρη­μα ο Μαζ­ντα­λά­νι χαρα­κτη­ρί­στη­κε ως ο «Προυστ του Λιβά­νου».

Τζων Μπάνβιλ

Η μπλέ κιθάρα

Μυθιστόρημα (ΙΡΛΑΝΔΙΑ)
Μετάφραση: Τόνια Κοβαλένκο

Ο Όλι­βερ Όρμι υπήρ­ξε στο παρελ­θόν γνω­στός και κατα­ξιω­μέ­νος ζωγρά­φος, αλλά η μού­σα του τον έχει πλέ­ον εγκα­τα­λεί­ψει. Είναι επί­σης, όπως μας εκμυ­στη­ρεύ­ε­ται, κλέ­φτης – ένας κλέ­φτης, όμως, που δεν κλέ­βει για το υλι­κό όφε­λος, αλλά για την έξα­ψη της κτή­σης, σπρωγ­μέ­νος από την ανά­γκη να αδρά­ξει τον κόσμο γύρω του και να τον μετα­μορ­φώ­σει. Παντρε­μέ­νος με τη γοη­τευ­τι­κή Γκλό­ρια, ο Όλι­βερ κοντεύ­ει τα πενή­ντα, αισθά­νε­ται σαν εκα­τό και αυτή τη στιγ­μή αντι­με­τω­πί­ζει τις συνέ­πειες της σοβα­ρό­τε­ρης κλο­πής του, με λεία τη γυναί­κα του καλύ­τε­ρου φίλου του. Όταν η παρά­νο­μη αυτή ερω­τι­κή σχέ­ση απο­κα­λύ­πτε­ται, ο ήρω­άς μας λιπο­ψυ­χά και τρέ­πε­ται σε φυγή, προ­σπα­θώ­ντας να ξεφύ­γει από τους πάντες και τα πάντα: από την ερω­μέ­νη του, από τους απα­τη­μέ­νους συζύ­γους τους, αλλά και από μια οικο­γε­νεια­κή τρα­γω­δία που δεν έχει πάψει ποτέ να τον κατα­τρύ­χει. Τα κυνη­γη­μέ­να βήμα­τά του τον οδη­γούν στο σπί­τι της παι­δι­κής του ηλι­κί­ας και κλει­σμέ­νος εκεί αφη­γεί­ται την ιστο­ρία του τελευ­ταί­ου επει­σο­δια­κού χρό­νου, από το ένα φθι­νό­πω­ρο μέχρι το επό­με­νο.

Με φόντο μια Ιρλαν­δία γνώ­ρι­μη και ανοί­κεια μαζί, βγαλ­μέ­νη λες από το παρελ­θόν και από το μέλ­λον ταυ­τό­χρο­να,  ο πολυ­βρα­βευ­μέ­νος Τζων Μπάν­βιλ μάς χαρί­ζει εδώ το πιο αστείο μα και συντα­ρα­κτι­κό μαζί μυθι­στό­ρη­μά του.

Μίλοραντ Πάβιτς

Δύο βεντάλιες από τον Γαλατά 

Διηγήματα (ΣΕΡΒΙΑ)
Μετάφραση: Ισμήνη Ραντούλοβιτς

Οι αρι­στουρ­γη­μα­τι­κές ιστο­ρί­ες του τόμου, τις οποί­ες είχε επι­λέ­ξει ο ίδιος ο συγ­γρα­φέ­ας, απο­τε­λούν μια ανα­δρο­μή στο έργο του, από την πρώ­τη δημιουρ­γι­κή του περί­ο­δο μέχρι σήμε­ρα. Θα έλε­γε κανείς ότι πρό­κει­ται για «απο­στάγ­μα­τα σοφί­ας» υπό τη μορ­φή διη­γη­μά­των που, σύμ­φω­να με τη γνω­στή μέθο­δο του Μίλο­ραντ Πάβιτς, «οικο­δο­μού­νται» κατά τη δια­δι­κα­σία της ανά­γνω­σης από τους ίδιους τους ανα­γνώ­στες. Υπάρ­χουν και εδώ διη­γή­μα­τα αρσε­νι­κά και διη­γή­μα­τα θηλυ­κά με το ανδρι­κό τους, το γυναι­κείο ή και το ερμα­φρό­δι­το τέλος τους, όπως υπάρ­χει και το μονα­δι­κό ύφος γρα­φής που έκα­νε τον σέρ­βο συγ­γρα­φέα γνω­στό σε όλο τον κόσμο. Στη συλ­λο­γή αυτή ο ανα­γνώ­στης θα βρει επί­σης την τόσο αγα­πη­τή στον Μίλο­ραντ Πάβιτς επι­στρο­φή στο παρελ­θόν, μια επι­στρο­φή η οποία, δια­πλέ­κο­ντας διαρ­κώς την ιστο­ρία με τη μυθο­λο­γία, απο­τε­λεί τον δικό του πρω­τό­τυ­πο τρό­πο για να μιλή­σει για θέμα­τα που συνε­χί­ζουν να μας απα­σχο­λούν.

Γκονσάλο Μ. Ταβάρες

Η γειτονιά

Ιστορίες (ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ)
Μετάφραση: Αθηνά Ψυλλιά

Η Γει­το­νιά (με τους Κυρί­ους) είναι το έργο που επι­λέ­γει ο ίδιος ο συγ­γρα­φέ­ας για να συστη­θεί στους νέους ανα­γνώ­στες του. Πρό­κει­ται για «ένα είδος ιστο­ρί­ας της λογο­τε­χνί­ας σε μυθο­πλα­σία», είναι μια ουτο­πία που βρί­σκε­ται στον δέκα­το τόμο της και ενδε­χο­μέ­νως δεν θα τελειώ­σει ποτέ. Επι­τρέ­πει μια ανά­γνω­ση παι­γνιώ­δη, που αντι­σταθ­μί­ζει άλλα πιο σκο­τει­νά γρα­πτά και βοη­θά τον ίδιο και τους ανα­γνώ­στες του να ισορ­ρο­πούν. Ο πρώ­τος ένοι­κος της Γει­το­νιάς υπήρ­ξε ο Κύριος Βαλε­ρύ, και έχουν ακο­λου­θή­σει ως τώρα οι Κύριοι Ανρί, Χουα­ρόζ, Μπρεχτ, Κρά­ους, Καλ­βί­νο, Βάλ­ζερ, Μπρε­τόν, Σβέ­ντεν­μποργκ και Έλιοτ. Μέσα από τις ιστο­ρί­ες δέκα φαντα­στι­κών γνω­στών μας Κυρί­ων, ο Κύριος Ταβά­ρες κατα­σκευά­ζει μια Γει­το­νιά, δομι­κά στοι­χεία της οποί­ας είναι οι ίδιοι της οι κάτοι­κοι. Πίσω από τις ιστο­ρί­ες αντη­χούν ερω­τή­μα­τα που παρα­μέ­νουν ανοι­χτά και ανα­πά­ντη­τα. Τι είναι η γει­το­νιά; Ποιά είναι η σχέ­ση μας με το χώρο; Πώς δια­μορ­φώ­νε­ται η σχέ­ση μας με τη γλώσ­σα και τον πολι­τι­σμό; Τι (είδους κατα­φύ­γιο) ανα­ζη­τού­με στη λογο­τε­χνία; Είναι κατοι­κή­σι­μο το κεί­με­νο; Ο πορ­το­γά­λος συγ­γρα­φέ­ας ανή­κει στη νεό­τε­ρη γενιά των συγ­γρα­φέ­ων της Ιβη­ρι­κής χερ­σο­νή­σου. Είναι μια ξεχω­ρι­στή και εκλε­πτυ­σμέ­νη περί­πτω­ση δημιουρ­γού. Εξέ­δω­σε το πρώ­το του βιβλίο το 2001, σε ηλι­κία 31 ετών, προη­γου­μέ­νως όμως είχε περά­σει 12 χρό­νια καθη­με­ρι­νής γρα­φής συγκρο­τώ­ντας έναν ολό­κλη­ρο λογο­τε­χνι­κό κόσμο. Όλα αυτά τα χρό­νια, δημο­σιεύ­ει περισ­σό­τε­ρα από ένα βιβλία τον χρό­νο, δια­φο­ρε­τι­κού είδους, συχνά σε δια­φο­ρε­τι­κούς εκδό­τες. Στην Ελλά­δα κυκλο­φο­ρεί ήδη το μυθι­στό­ρη­μά του Ιερου­σα­λήμ από τις εκδό­σεις μας.

Ετζέ Τεμελκουράν

Η μαγική πνοή των γυναικών

Μυθιστόρημα (ΤΟΥΡΚΙΑ)
Μετάφραση: Στέλλα Χρηστίδη

Ένας άντρας που πλή­γω­σε βαθιά μια γυναί­κα. Και τέσ­σε­ρις γυναί­κες που απο­τόλ­μη­σαν να δια­σχί­σουν την έρη­μο για να τον σκο­τώ­σουν. «Η μαγι­κή πνοή των γυναι­κών» περι­γρά­φει την περι­πέ­τειά τους: εκτυ­λίσ­σε­ται σ’ εκεί­νη την τραυ­μα­τι­σμέ­νη γεω­γρα­φία που, όσο κι αν αγα­πιέ­ται δεν επου­λώ­νε­ται ποτέ, στη Μέση Ανα­το­λή και τη Βόρεια Αφρι­κή, κατα­με­σής της «Αρα­βι­κής Άνοι­ξης». Στο δεύ­τε­ρο μυθι­στό­ρη­μα της Ετζέ Τεμελ­κου­ράν, η οποία ανή­κει στις σημα­ντι­κό­τε­ρες και πλέ­ον δια­κε­κρι­μέ­νες νέες φωνές της τουρ­κι­κής λογο­τε­χνί­ας, παρα­κο­λου­θού­με τις δια­φο­ρε­τι­κές μετα­ξύ τους ηρω­ί­δες από την Τυνη­σία ως τη Βηρυ­τό, με ενδιά­με­σους σταθ­μούς την Αίγυ­πτο και τη Λιβύη, και γινό­μα­στε κοι­νω­νοί των ποι­κί­λων πολι­τι­κών και πολι­τι­σμι­κών συν­θη­κών που επι­κρα­τούν σε κάθε χώρα. Το βιβλίο είναι ένα συναρ­πα­στι­κό ταξί­δι γυναι­κών που επι­ζη­τούν «μια επα­νά­στα­ση, όπου θα είναι δυνα­τόν να χορεύ­ουν» και «έναν θεό, ο οποί­ος θ’ αγα­πά­ει τις γυναί­κες».

Σε τού­τη την ιστο­ρία δρό­μου και συνο­δοι­πο­ρί­ας, ήρω­ες είναι οι γυναί­κες. Οι άντρες είναι κομπάρ­σοι. Επι­πλέ­ον, οι συγκε­κρι­μέ­νες γυναί­κες δεν γίνο­νται ηρω­ί­δες επει­δή είναι τα θύμα­τα στις ερω­τι­κές τους ιστο­ρί­ες. Είναι πρώ­τα απ’ όλα ηρω­ί­δες της προ­σω­πι­κής τους ζωής και εν συνε­χεία προ­σπα­θούν να γίνουν ηρω­ί­δες στις χώρες τους. Αντι­τί­θε­νται στις παρα­δό­σεις και τις κοι­νω­νι­κές επι­τα­γές στους τόπους τους και επι­χει­ρούν να σφε­τε­ρι­στούν τα πεπρω­μέ­να τους.

Στιβ Τολτς

Ένα κλάσμα του συνόλου

Μυθιστόρημα (ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ)
Μετάφραση: Αύγουστος Κορτώ

Ο Τζά­σπερ Ντιν πέρα­σε το μεγα­λύ­τε­ρο κομ­μά­τι της ζωής του χωρίς ποτέ να κατα­λή­ξει αν έπρε­πε να οικτί­ρει, να μισεί, να αγα­πά ή να δολο­φο­νή­σει τον θεό­τρε­λο πατέ­ρα του, τον Μάρ­τιν, έναν άνθρω­πο που συνή­θι­ζε να υπε­ρα­να­λύ­ει τους πάντες και τα πάντα, μετα­λα­μπα­δεύ­ο­ντας έτσι την επί­κτη­τη και εκκε­ντρι­κή σοφία του στον μονα­χο­γιό του. Ανα­κα­λώ­ντας τα γεγο­νό­τα που οδή­γη­σαν στην απώ­λεια του πατέ­ρα του, ο Τζά­σπερ εξι­στο­ρεί μια παι­δι­κή ηλι­κία σημα­δε­μέ­νη από εξω­φρε­νι­κές μηχα­νορ­ρα­φί­ες και συγκλο­νι­στι­κές απο­κα­λύ­ψεις – για τον δια­βό­η­το εγκλη­μα­τία θείο του, την μυστη­ριω­δώς απού­σα Ευρω­παία μητέ­ρα του αλλά και την απα­ρέ­γκλι­τη απο­τυ­χία του Μάρ­τιν να αφή­σει ένα ανθε­κτι­κό ίχνος σ’ έναν κόσμο που κατά τα λοι­πά περι­φρο­νεί. Τού­τη η απρό­βλε­πτη ιστο­ρία μετα­φέ­ρει τον ανα­γνώ­στη από τα προ­ά­στια του Σίδνεϋ στα μπο­έ­μι­κα καφέ του Παρι­σιού, από τη ζού­γκλα της Ταϊ­λάν­δης σε στρι­πτι­ζά­δι­κα, άσυ­λα, λαβυ­ρίν­θους και κακό­φη­μα κρη­σφύ­γε­τα, και από τα σύν­νε­φα του πρώ­του έρω­τα στον πάτο της ματαιω­μέ­νης φιλο­δο­ξί­ας. Το Ένα κλά­σμα του συνό­λου είναι μια σπαρ­τα­ρι­στή και ρυθ­μι­κή αφή­γη­ση, ένα ξεκαρ­δι­στι­κό τρε­νά­κι του τρό­μου που ανε­βο­κα­τε­βαί­νει δίχως στα­μα­τη­μό, ένα συγκι­νη­τι­κό και αξέ­χα­στο βιβλίο για έναν πατέ­ρα και τον γιο του, που χάρη στην πνευ­μα­τι­κή τους συμ­με­τρία υπερ­κα­λύ­πτουν τα ελατ­τώ­μα­τα στη σχέ­ση τους. Το βιβλίο ήταν υπο­ψή­φιο για το βρα­βείο Μπού­κερ το 2008.

Ξένη λογοτεχνία — Εικοστός αιώνας

Γουίλιαμ Γκόλντινγκ

Ο άρχοντας των μυγών (Νέα έκδοση)

Μυθιστόρημα (ΜΕΓΑΛΗ ΒΡΕΤΑΝΙΑ)
Μετάφραση: Ρένα Χατχούτ

Ένα αερο­πλά­νο πέφτει σε απο­μο­νω­μέ­νο και ακα­τοί­κη­το νησί. Οι μόνοι επι­ζώ­ντες είναι μια παρέα από σχο­λια­ρό­παι­δα που μαζεύ­ο­νται στην παρα­λία με την ελπί­δα ότι κάποιος θα βοη­θή­σει. Σύντο­μα, στο φως της ημέ­ρας, ανα­κα­λύ­πτουν έναν τόπο με πανέ­μορ­φα που­λιά και βαθυ­γά­λα­να νερά· όμως, στο σκο­τά­δι της νύχτας τα όνει­ρά τους στοι­χειώ­νο­νται από μια απει­λη­τι­κή παρου­σία. Αφού εκλέ­ξουν έναν αρχη­γό, τον Ραλφ, τα παι­διά θα προ­σπα­θή­σουν να οργα­νώ­σουν τη ζωή τους ώστε να κατα­φέ­ρουν να επι­βιώ­σουν. Ωστό­σο οι δυσκο­λί­ες που βρί­σκουν μπρο­στά τους, αλλά και οι μνή­μες από τη ζωή που άφη­σαν πίσω τους, τα ανα­γκά­ζουν στην πορεία να επι­στρα­τεύ­σουν πρό­τυ­πα ίδια με εκεί­να των ενη­λί­κων και της πολι­τι­σμέ­νης κοι­νω­νί­ας τους. Τα απο­τε­λέ­σμα­τα θα είναι ολέ­θρια. Η αθω­ό­τη­τα θα αφα­νι­σθεί από την επέ­λα­ση της αρχέ­γο­νης βίας.

Με αυτό το πρώ­το μυθι­στό­ρη­μα που κυκλο­φό­ρη­σε το 1954, ο Γουί­λιαμ Γκόλ­ντινγκ ανα­κα­τευ­θύ­νει, με ειρω­νι­κή και αλλη­γο­ρι­κή διά­θε­ση, την αφή­γη­ση της παρα­δο­σια­κής περι­πέ­τειας προς μια βαθύ­τε­ρη, υπαρ­ξια­κή, προ­αιώ­νια διά­στα­ση. Ο άρχο­ντας των μυγών ανή­κει στα κλα­σι­κά αρι­στουρ­γή­μα­τα της παγκό­σμιας λογο­τε­χνί­ας και συγκα­τα­λέ­γε­ται στα καλύ­τε­ρα βρε­τα­νι­κά βιβλία όλων των επο­χών. Παρα­μέ­νει όχι μόνο το δια­ση­μό­τε­ρο αλλά και το πλέ­ον αντι­προ­σω­πευ­τι­κό έργο του νομπε­λί­στα συγ­γρα­φέα. Ο Γουί­λιαμ Γκόλ­ντιγκ πίστευε ότι η πρό­ο­δος αμβλύ­νει τα κατώ­τα­τα ένστι­κτα των ανθρώ­πων αλλά δεν μπο­ρεί να τα απα­λεί­ψει. Μια συναρ­πα­στι­κή μυθι­στο­ρη­μα­τι­κή παρα­κα­τα­θή­κη, βαθιά φιλο­σο­φη­μέ­νη, για το μέλ­λον.

Έρνεστ Χέμινγουεϊ

Τα νησιά της Καραϊβικής

Μυθιστόρημα (ΗΠΑ)
Μετάφραση: Αντώνης Καλοκύρης

Δημο­σιευ­μέ­νο για πρώ­τη φορά το 1970, εννέα χρό­νια μετά τον θάνα­το του Έρνεστ Χέμιν­γου­εϊ, το μυθι­στό­ρη­μα αφη­γεί­ται την ιστο­ρία ενός καλ­λι­τέ­χνη και τυχο­διώ­κτη – ενός ανθρώ­που που μοιά­ζει πολύ στον ίδιο τον συγ­γρα­φέα. Ξεκι­νώ­ντας από τη δεκα­ε­τία του ’30, Τα νησιά της Καραϊ­βι­κής ακο­λου­θούν τις τύχες του Τόμας Χάν­τσον, από τις εμπει­ρί­ες του ως ζωγρά­φου στο νησί Μπί­μι­νι στο Ρεύ­μα του Κόλ­που έως τη δρά­ση του κατά των υπο­βρυ­χί­ων ανοι­χτά των ακτών της Κού­βας στη διάρ­κεια του Β΄ Παγκο­σμί­ου Πολέ­μου. Σε αυτή τη σαγη­νευ­τι­κή ιστο­ρία, ο Χέμιν­γου­εϊ βρί­σκε­ται στο από­γειο της ωρι­μό­τη­τάς του.

Ο Έρνεστ Χέμιν­γου­εϊ συνέ­βα­λε περισ­σό­τε­ρο από οποιον­δή­πο­τε άλλο συγ­γρα­φέα του 20ού αιώ­να στην αλλα­γή ύφους της αγγλο­σα­ξο­νι­κής πρό­ζας και για τις προ­σπά­θειές του έλα­βε το Βρα­βείο Νόμπελ Λογο­τε­χνί­ας το 1954. Χρη­σι­μο­ποιού­σε μικρές, εμφα­τι­κές προ­τά­σεις και ήταν γνω­στός για τη σκλη­ρή, λακω­νι­κή πρό­ζα του. Η κυκλο­φο­ρία των Κι ο ήλιος ανα­τέλ­λει και Απο­χαι­ρε­τι­σμός στα όπλα τον καθιέ­ρω­σε αμέ­σως ως έναν από τους σπου­δαιό­τε­ρους λογο­τε­χνι­κούς φάρους του 20ού αιώ­να. Ως μέλος της από­δη­μης κοι­νό­τη­τας στο Παρί­σι της δεκα­ε­τί­ας του ’20, ο πρώ­ην δημο­σιο­γρά­φος και οδη­γός ασθε­νο­φό­ρου (στον Α΄ Παγκό­σμιο Πόλε­μο) ξεκί­νη­σε μια καριέ­ρα που τον οδή­γη­σε στην παγκό­σμια φήμη. Κάλυ­ψε τον Ισπα­νι­κό Εμφύ­λιο απει­κο­νί­ζο­ντάς τον μυθι­στο­ρη­μα­τι­κά στο Για ποιον χτυ­πά η καμπά­να, ενώ κάλυ­ψε επί­σης και τον Β΄ Παγκό­σμιο Πόλε­μο. Η κλα­σι­κή του νου­βέ­λα Ο γέρος και η θάλασ­σα κέρ­δι­σε το Βρα­βείο Πού­λι­τζερ το 1953.

Ξένη λογοτεχνία — Κλασική βιβλιοθήκη

Τόμας Χάρντυ

Ο παραστρατημένος εφημέριος και άλλες ιστορίες

(Νέα έκδοση)
Διηγήματα (ΜΕΓΑΛΗ ΒΡΕΤΑΝΙΑ)
Μετάφραση: Γιάννης Κωστόπουλος

Ο Τόμας Χάρ­ντυ ανή­κει στη μεγά­λη γενιά των βικτο­ρια­νών μυθι­στο­ριο­γρά­φων. Το έργο του χαρα­κτη­ρί­ζει η ειρω­νεία, μια ειρω­νεία που δεν απευ­θύ­νε­ται τόσο στον ανθρώ­πι­νο εγω­ϊ­σμό ή στη διά­στα­ση ανά­με­σα στην πραγ­μα­τι­κή ή την υπο­τι­θέ­με­νη αξία, αλλά σ’ αυτές καθαυ­τές τις συν­θή­κες της ανθρώ­πι­νης ύπαρ­ξης. Ο ίδιος αντι­δρά στην αισιο­δο­ξία του ματε­ρια­λι­σμού του 19ου αιώ­να και αρνεί­ται την παρη­γο­ριά της χρι­στια­νι­κής πίστης. Αν και βλέ­πει τη ζωή τόσο σκλη­ρή και άσκο­πη, δε μένει από­μα­κρος παρα­τη­ρη­τής. Δεί­χνει συμπό­νια για τα πιό­νια της μοί­ρας και η συμπό­νια αυτή φτά­νει από τον άνθρω­πο μέχρι τα σκου­λή­κια της γης, τα άρρω­στα φύλ­λα των δέντρων. Τα έργα του τα δια­τρέ­χει ένας ρυθ­μός σωστός, αυτός που ο Χέν­ρι Τζέιμς χαρα­κτή­ρι­ζε ως «αίσθη­ση της ζωής». Αυτή η θεώ­ρη­ση δίνει στα έργα του το βάθος και στους χαρα­κτή­ρες του το πάθος και την τρα­γι­κή διά­στα­ση της αρχαί­ας τρα­γω­δί­ας. Ο τόμος περι­λαμ­βά­νει τις ιστο­ρί­ες «Ο παρα­στρα­τη­μέ­νος εφη­μέ­ριος», «Μια ευφά­ντα­ση γυναί­κα», «Το σακα­τα­μέ­νο χέρι» και «Μια μικρή παρέν­θε­ση», ιστο­ρί­ες ενδει­κτι­κές του απα­ρά­μιλ­λου ύφους του.

noir

Ζιλ Βενσάν

Τρεις ώρες προτού χαράξει

Αστυνομικό μυθιστόρημα (ΓΑΛΛΙΑ)
Μετάφραση: Ρίτα Κολαΐτη

Ο νεα­ρός Καμέλ, αλγε­ρι­νής κατα­γω­γής και φανα­τι­κός ισλα­μι­στής, επι­στρέ­φει στην πόλη του, τη Μασ­σα­λία, έχο­ντας ολο­κλη­ρώ­σει την εκπαί­δευ­σή του σε στρα­τό­πε­δο τζι­χα­ντι­στών στο Πακι­στάν. Αδη­μο­νεί να δει το αίμα του εχθρού να ρέει άφθο­νο. Μετά από λίγο και­ρό, ένας νεα­ρός στρα­τιω­τι­κός βρί­σκε­ται άγρια δολο­φο­νη­μέ­νος στις τουα­λέ­τες του σταθ­μού Σεν-Σαρλ στη Μασ­σα­λία.

Η 35χρο­νη Σαμπρί­να, βου­τηγ­μέ­νη στην κατά­θλι­ψη και στις εμμο­νές της, φεύ­γει ένα βρά­δυ από το φτω­χι­κό της δια­μέ­ρι­σμα στη Βαλαν­σιέν. Λίγο αργό­τε­ρα, κοντά σ’ ένα μονα­στή­ρι ανα­κα­λύ­πτε­ται το πτώ­μα μιας σφαγ­μέ­νης γυναί­κας: είναι η συνέ­νο­χος του παι­δό­φι­λου Ζαν-Μαρκ Ντι­κρουά που η ιστο­ρία του, μερι­κά χρό­νια πριν, είχε συγκλο­νί­σει το Βέλ­γιο.

Ο Γκρε­γκόρ, ύστε­ρα από τριά­ντα χρό­νια ανθυ­γιει­νής εργα­σί­ας, βρί­σκε­ται απο­λυ­μέ­νος χωρίς καμιά προει­δο­ποί­η­ση. Λίγες μέρες μετά, στο Πλε­κα­ντέκ, το αφε­ντι­κό του πέφτει θύμα μιας αχρεί­ας απα­γω­γής.

Φόβος, τρέ­λα, οργή και απελ­πι­σία. Τρία συμ­βά­ντα, τρεις συγκλο­νι­στι­κές δια­δρο­μές, τρεις κατε­στραμ­μέ­νες ζωές. Πού βρί­σκε­ται ο κοι­νός τόπος;

Η αστυ­νό­μος Αϊσά Σαντιά ανα­λαμ­βά­νει την έρευ­να. Αντι­μέ­τω­πη με σκλη­ρές αλή­θειες, αντι­φα­τι­κά συναι­σθή­μα­τα και στιγ­μές από­γνω­σης, παρα­παί­ει μετα­ξύ του καθή­κο­ντος και της συντρι­βής.

Ντον Γουίνσλοου

Καρτέλ

Αστυνομικό μυθιστόρημα (ΗΠΑ)
Μετάφραση: Ιλάειρα Διονυσοπούλου

Έτος 2004. Ο πρά­κτο­ρας της δίω­ξης ναρ­κω­τι­κών Αρτ Κέλερ αντι­μά­χε­ται τα ναρ­κω­τι­κά επί τριά­ντα ολό­κλη­ρα χρό­νια, σε μια αιμα­το­βαμ­μέ­νη βεντέ­τα ενα­ντί­ον του Αντάν Μπα­ρέ­ρα, του αρχη­γού της Συμ­μα­χί­ας που είναι το ισχυ­ρό­τε­ρο καρ­τέλ στον κόσμο, του ανθρώ­που που δολο­φό­νη­σε άγρια έναν συνά­δελ­φό του. Όμως η σύλ­λη­ψη του Μπα­ρέ­ρα κοστί­ζει εντέ­λει πολύ ακρι­βά στον Κέλερ, του κοστί­ζει τη γυναί­κα που αγα­πά, τα ιδα­νι­κά στα οποία πιστεύ­ει, τη ζωή που θέλει να ζήσει. Ώσπου ο Μπα­ρέ­ρα βγαί­νει από τη φυλα­κή, απο­φα­σι­σμέ­νος να ξανα­φτιά­ξει την αυτο­κρα­το­ρία που διέ­λυ­σε ο Κέλερ. Απρό­θυ­μος να ζήσει στον ίδιο κόσμο με τον Μπα­ρέ­ρα, ο Κέλερ ξεκι­νά μια δεκα­ε­τή οδύσ­σεια για να τον συντρί­ψει. Η εμμο­νή του με τη δικαιο­σύ­νη –ή μήπως την εκδί­κη­ση;– μετα­τρέ­πε­ται σε μια ανε­λέ­η­τη πάλη που εκτεί­νε­ται από τις πόλεις, τα βου­νά και τις ερή­μους του Μεξι­κού ως τα ηγε­τι­κά κλι­μά­κια της Ουά­σιγ­κτον, τους δρό­μους του Βερο­λί­νου και της Βαρ­κε­λώ­νης. Ο Κέλερ δίνει την προ­σω­πι­κή του μάχη με φόντο το συντα­ρα­κτι­κό σκη­νι­κό του πολέ­μου των ναρ­κω­τι­κών στο Μεξι­κό, μια σύγκρου­ση αδια­νό­η­της κλί­μα­κας και αγριό­τη­τας. Ενώ τα καρ­τέλ αντα­γω­νί­ζο­νται μετα­ξύ τους, ο Κέλερ πλη­σιά­ζει όλο και περισ­σό­τε­ρο προς την ύστα­τη ανα­μέ­τρη­ση με τον Μπα­ρέ­ρα αλλά και τον εαυ­τό του, κάτι που ανέ­κα­θεν ήξε­ρε πως θα ήταν ανα­πό­φευ­κτο. Το Καρ­τέλ είναι μια συντα­ρα­κτι­κή αφή­γη­ση για τη δια­φθο­ρά και την εκδί­κη­ση, για την αξιο­πρέ­πεια και την αυτο­θυ­σία, είναι η ιστο­ρία ενός ανθρώ­που που προ­σπα­θεί να αντι­με­τω­πί­σει τον διά­βο­λο χωρίς να χάσει την ψυχή του. Και ασφα­λώς είναι το χρο­νι­κό του πολέ­μου ενά­ντιον των ναρ­κω­τι­κών, των ανδρών και των γυναι­κών που τον κήρυ­ξαν.

«Με το Καρ­τέλ, ο Ντον Γουίν­σλο­ου μάς προ­σφέ­ρει το καλύ­τε­ρο και το πιο μακρο­σκε­λές μυθι­στό­ρη­μά του. Είναι το Πόλε­μος και Ειρή­νη του κόσμου των ναρ­κω­τι­κών. Γεμά­το έντα­ση και σκλη­ρό­τη­τα, εκπλη­κτι­κά ατμο­σφαι­ρι­κό, με συναρ­πα­στι­κή πλο­κή και βάθος. Απο­πνέ­ει τη θολω­μέ­νη αίσθη­ση μιας δόσης καθα­ρής μεθα­δό­νης».

ΤΖΕΪΜΣ ΕΛΡΟΪ

«Η Δύνα­μη του Σκύ­λου (που προη­γή­θη­κε) και το Καρ­τέλ του Ντον Γουίν­σλο­ου, με συνε­πή­ραν ολο­κλη­ρω­τι­κά και τα δυο. Τι παρα­πά­νω να ζητή­σει κανείς για να ψυχα­γω­γη­θεί συναι­σθη­μα­τι­κά;»

ΣΤΙΒΕΝ ΚΙΝΓΚ

Κώστας Μουζουράκης

Κακό χαρτί (Balada para un loco)

Μυθιστόρημα

Ένας πλη­ρω­μέ­νος φονιάς κι ένας νεα­ρός χαρ­το­κλέ­φτης. Μια εξα­φά­νι­ση, ένας εκβια­σμός και μια φωτο­γρα­φία που είναι πενή­ντα έξι χιλιά­δες φορές η ίδια λέξη. Ένας Νονός χωρίς Οικο­γέ­νεια, ένας επι­κού­ρειος τζο­γα­δό­ρος κι ένας καπε­τά­νιος δίχως τσούρ­μο, που επι­πλέ­ον σιχαί­νε­ται το νερό. Η κρί­ση κι ο εμφύ­λιος. Ένα αδιά­βρο­χο κίτρι­νο σαν το δέρ­μα του θανά­του, κι ένας αόρα­τος μαέ­στρος με μπα­γιάν που περι­φέ­ρε­ται μέσα, έξω και πέρα απ’ όλα αυτά. Σχέ­δια που κατα­στρώ­νο­νται με σκο­πό ν’ ανα­τρα­πούν και συμ­φω­νί­ες που κλεί­νο­νται με στό­χο ν’ αναι­ρε­θούν, συμ­βό­λαια ζωής και συμ­βό­λαια θανά­του και πλη­γές νωπές, θαμ­μέ­νες μέσα στη σκό­νη. Και πάνω απ’ όλα η ανα­πό­φευ­κτη βία που κλι­μα­κώ­νε­ται δίχως έλε­ος, καθώς, κατά Κλα­ού­ζε­βιτς, καθέ­νας από τους αντι­πά­λους ακο­λου­θεί τον νόμο του άλλου, και από αυτό προ­κύ­πτει μια αλλη­λε­πί­δρα­ση που, ως έννοια, οφεί­λει να φτά­σει στα άκρα.

Δοκίμια

Πωλ Μέισον

Μετακαπιταλισμός (Ένας οδηγός για το μέλλον)

Μετάφραση: Άλκης Καφετζής

Εδώ και δύο αιώ­νες, ο καπι­τα­λι­σμός βρί­σκε­ται μέσα στη δίνη συνε­χών αλλα­γών, οικο­νο­μι­κών κύκλων που παρα­παί­ουν μετα­ξύ οικο­νο­μι­κής ανό­δου και πτώ­σης, αλλά πάντα βγαί­νει ενδυ­να­μω­μέ­νος και μετα­μορ­φω­μέ­νος. Ο Πωλ Μέι­σον εξε­τά­ζει αυτή την ταρα­χώ­δη ιστο­ρία και ανα­ρω­τιέ­ται εάν σήμε­ρα βρι­σκό­μα­στε εν μέσω μιας τόσο μεγά­λης και ριζι­κής αλλα­γής ώστε ο καπι­τα­λι­σμός, το ασύλ­λη­πτα περί­πλο­κο σύστη­μα που επι­τρέ­πει τη λει­τουρ­γία ολό­κλη­ρων κοι­νω­νιών, να έχει φτά­σει στα όριά του και να μεταλ­λάσ­σε­ται σε κάτι τελεί­ως δια­φο­ρε­τι­κό.

Σ’ αυτό το ριζο­σπα­στι­κό βιβλίο, ο Μέι­σον δεί­χνει με ποιο τρό­πο μπο­ρού­με να ανα­γεν­νη­θού­με από τις στά­χτες της τελευ­ταί­ας οικο­νο­μι­κής κρί­σης και να δημιουρ­γή­σου­με μια πιο βιώ­σι­μη και κοι­νω­νι­κά πιο δίκαιη παγκό­σμια οικο­νο­μία.  Ο συγ­γρα­φέ­ας υπο­στη­ρί­ζει τεκ­μη­ριω­μέ­να ότι η έξο­δος από τον καπι­τα­λι­σμό δεν είναι πια ένα ουτο­πι­κό όρα­μα. Για πρώ­τη φορά στην ιστο­ρία της ανθρω­πό­τη­τας, εξο­πλι­σμέ­νοι με την επί­γνω­ση των όσων συμ­βαί­νουν γύρω μας, μπο­ρού­με να προ­βλέ­που­με και να δια­μορ­φώ­νου­με τις κοσμο­γο­νι­κές αλλα­γές και όχι απλώς να αντι­δρού­με σε αυτές.

Νίκος Τσακνής

Η εγκυκλοπαίδεια του μάγκα

Ένα είδος επαγ­γελ­μα­τία μάγκα σέρ­νε­ται στην αγο­ρά. Και επαγ­γελ­μα­τί­ας θα πει ότι «αξί­ζει επει­δή κερ­δί­ζει» – γι’ αυτό είναι μάγκας. Μετά τη μετα­πο­λί­τευ­ση, και κυρί­ως από τα μέσα της δεκα­ε­τί­ας του ’80, στην ελλη­νι­κή κοι­νω­νία εγκα­θί­στα­ται ένας τύπος ανθρώ­που που δίνει με τον ιδιαί­τε­ρο νεο­ελ­λη­νι­κό τρό­πο αυτή την παρά­στα­ση τού «κερ­δί­ζω, άρα αξί­ζω», στον αντί­πο­δα εκεί­νης που θεω­ρεί το κέρ­δος απόρ­ροια της αξιο­σύ­νης. Το φαι­νό­με­νο είναι μαζι­κό. Οι μάγκες βαδί­ζουν σαν ένας άνθρω­πος. Εξαρ­τη­μέ­νοι από τις ανά­γκες της πολι­τι­κής εξο­μοί­ω­σης, στη­ριγ­μέ­νοι στη συνε­νο­χή, κρα­τούν το βήμα ως κίνη­μα πλή­θους.

Ένα νέο ελλη­νι­κό φαι­νό­με­νο ανα­δύ­ε­ται: η μαζι­κή υιο­θέ­τη­ση της μαγκιάς ανα­γο­ρεύ­ει την ίδια σε στοι­χείο ταυ­τό­τη­τας, ισό­τι­μο οιο­νεί με την εθνι­κό­τη­τα και το θρή­σκευ­μα. Η σύγ­χρο­νη επα­νοι­κειο­ποί­η­σή της, ως εθνι­κό πλέ­ον σημείο αυτο-ανα­φο­ράς, τυγ­χά­νει ειδι­κής ασυ­λί­ας. Το είδος είναι προ­στα­τευό­με­νο. Ο μάγκας είναι ένα είδος τοτέμ της σύγ­χρο­νης κοι­νω­νί­ας. Δεν τον εγγί­ζει κανείς. Οι αρνη­τι­κές συν­δη­λώ­σεις με τις οποί­ες είναι συν­δε­δε­μέ­νο το όνο­μά του απο­δί­δο­νται όλες στον τζά­μπα μάγκα. Και όταν η συζή­τη­ση αφο­ρά τον ίδιο, γίνε­ται λόγος μόνο για την αγιο­γρα­φία του.

Ποίηση

Παναγιώτης Ιωαννίδης

Πολωνία

Αν το Σωσί­βιο δοκί­μα­ζε να μνη­μειώ­σει τη στιγ­μή, σμι­λεύ­ο­ντάς τη όσο γίνε­ται  εντα­τι­κό­τε­ρα, και ο Ακά­λυ­πτος έπει­τα ανοι­γό­ταν στη ροή και την έκτα­ση, η Πολω­νία μάς φέρ­νει μπρο­στά –και μας βάζει μέσα– στην ξένη Ιστο­ρία και τις ιστο­ρί­ες των άλλων, δεί­χνο­ντας πόσο πιο κοντά μας απ’ όσο φαντα­ζό­μα­στε είναι και αυτή και εκεί­νες.

Τριά­ντα δύο ποι­ή­μα­τα που ξεκι­νούν από τη νεο­λι­θι­κή Σου­η­δία, κάνουν έξι σταθ­μούς στην Πολω­νία, από την Ανα­γέν­νη­ση ως τον 20ό αιώ­να, και, έχο­ντας φτά­σει στην Ελλά­δα τού σήμε­ρα, ξανα­γυ­ρί­ζουν στην Ευρώ­πη των δεκα­ε­τιών του 1980 και του 1990, όταν αυτή φάντα­ζε –παρα­δό­ξως– γεμά­τη υπο­σχέ­σεις.

Η Πολω­νία είναι μια χώρα – αλλά και άλλες χώρες. Μια Ιστο­ρία – αλλά και πολ­λές, σχε­δόν καθη­με­ρι­νές, ιστο­ρί­ες μας.

Ντμίτρι Μιζγκούλιν (ΡΩΣΙΑ)

Άγγελος εωθινός

Μετάφραση: Αλέξης Πάρνης
Επιμέλεια μετάφρασης: Σήφης Ζαχαριάδης

«Η περί­ο­δος της ημι­διά­σπα­σης, της ασθέ­νειας της πατρί­δας μας, που έλα­βε χώρα κατά τη θυελ­λώ­δη και συγ­χρό­νως θλι­βε­ρή δεκα­ε­τία του ’90 του περα­σμέ­νου αιώ­να, βρή­κε περιε­κτι­κή και ακρι­βή έκφρα­ση στους στί­χους του Ντμί­τρι Μιζ­γκού­λιν. Με σβό­λους πόνου τέτοιοι στί­χοι σχί­ζουν το γενι­κό καμ­βά επι­λεγ­μέ­νων ποι­η­μά­των, τονί­ζο­ντας το λυρι­σμό και τη φιλο­σο­φία, τσι­με­ντά­ρο­ντας τη δρα­μα­τι­κή ιστο­ρία της Ρωσί­ας του 20ού αιώ­να».

ΣΕΡΓΚΕΪ ΚΟΖΛΟΦ (από τον πρό­λο­γο του βιβλί­ου)

Νεοελληνική γραμματολογία

Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Τμήμα Φιλολογίας – Τομέας Νεοελληνικής Φιλολογίας

Λογοτεχνικές διαδρομές (Ιστορία-Θεωρία-Κριτική)

Μνήμη Βαγγέλη Αθανασόπουλου

Επιμέλεια: Θανάσης Αγάθος – Χριστίνα Ντουνιά – Άννα Τζούμα

Ένας τόμος αφιε­ρω­μέ­νος στη μνή­μη του Βαγ­γέ­λη Αθα­να­σό­που­λου (1946–2011), ο οποί­ος χάρα­ξε νέους δρό­μους έρευ­νας με τη συστη­μα­τι­κή μελέ­τη της νεο­ελ­λη­νι­κής ποί­η­σης και πεζο­γρα­φί­ας, ασχο­λή­θη­κε με τη μετά­φρα­ση και την κρι­τι­κή της λογο­τε­χνί­ας, έδω­σε ποι­η­τι­κές συλ­λο­γές και πεζο­γρα­φή­μα­τα και υπήρ­ξε εμπνευ­σμέ­νος δάσκα­λος για τους φοι­τη­τές του, με συνε­χή παρου­σία στις αίθου­σες της Φιλο­σο­φι­κής Σχο­λής του Πανε­πι­στη­μί­ου Αθη­νών, όπου δίδα­ξε επί αρκε­τές δεκα­ε­τί­ες πεζο­γρα­φία, ποί­η­ση και συγκρι­τι­κή φιλο­λο­γία.

Η έκδο­ση συγκε­ντρώ­νει εργα­σί­ες πενή­ντα δύο μελών της ακα­δη­μαϊ­κής κοι­νό­τη­τας, που συχνά προ­ε­κτεί­νουν τους προ­βλη­μα­τι­σμούς του Αθα­να­σό­που­λου και ανοί­γουν έναν γόνι­μο διά­λο­γο με το πλού­σιο και πολυ­σχι­δές έργο του, κάλυ­πτο­ντας ένα ευρύ­τα­το φάσμα της νεο­ελ­λη­νι­κής φιλο­λο­γί­ας, συγκρι­τι­κής φιλο­λο­γί­ας, ιστο­ρί­ας, θεω­ρί­ας και κρι­τι­κής της λογο­τε­χνί­ας.

Γιώργος Γεωργής

Η συνάντηση Στρατή Τσίρκα – Γιώργου Σεφέρη (Μια φιλία που βράδυνε)

Η σχέ­ση του Σεφέ­ρη με τον Τσίρ­κα άρχι­σε με μια δια­φω­νία και ολο­κλη­ρώ­θη­κε ως θερ­μή φιλία. Ο Τσίρ­κας πρώ­τος επι­σή­μα­νε την αντι­στα­σια­κή υφή των ενερ­γειών του Σεφέ­ρη στα χρό­νια της Μέσης Ανα­το­λής (1941–1944). Θαύ­μα­ζε την ποί­η­σή του και ανα­γνώ­ρι­ζε στα­θε­ρά τον Σεφέ­ρη ως τον σημα­ντι­κό­τε­ρο ποι­η­τή της γενιάς του, παρά τις άδη­λες ή δηλο­ποι­η­μέ­νες αντι­θέ­σεις της Αρι­στε­ράς, η οποία εξάλ­λου είχε άμε­σα απο­δο­κι­μά­σει και τη Λέσχη ως από­κλι­ση από την ιδε­ο­λο­γι­κή ορθο­δο­ξία. Μετά την εγκα­τά­στα­σή τους στην Αθή­να, κοι­νοί φίλοι τούς έφε­ραν πιο κοντά. Η σχέ­ση τους σφυ­ρη­λα­τή­θη­κε στα χρό­νια της δικτα­το­ρί­ας. Ο Στρα­τής έγι­νε ένας από τους πιο τακτι­κούς συνο­μι­λη­τές του Σεφέ­ρη και ήταν δίπλα του στο τελευ­ταίο στά­διο της ζωής του. Ως κατα­ξιω­μέ­νος συγ­γρα­φέ­ας και στε­νός φίλος του ποι­η­τή στά­θη­κε τιμη­τι­κά δίπλα στο φέρε­τρο κατά την κηδεία και την εκφο­ρά προς το Α΄ Νεκρο­τα­φείο.

Η αφή­γη­ση στο βιβλίο ιχνη­λα­τεί τη σχέ­ση τους από τα χρό­νια του πολέ­μου έως το θάνα­το του ποι­η­τή, ανα­δει­κνύ­ο­ντας το φιλι­κό τους δεσμό και τη συμπό­ρευ­σή τους στις αντι­δι­κτα­το­ρι­κές ενέρ­γειες.

Πολιτική — Ιστορία

Αποστολή «Περικλής»

[Τα επίσημα αρχεία του Γραφείου Στρατηγικών Υπηρεσιών (OSS) των ΗΠΑ στην κατεχόμενη Ελλάδα

(Μάιος-Οκτώβριος 1944)]

Επιμέλεια-Προλεγόμενα: Ηλίας Θερμός

Η έκδο­ση των επί­ση­μων αρχεί­ων του Γρα­φεί­ου Στρα­τη­γι­κών Υπη­ρε­σιών (OSS) των ΗΠΑ που αφο­ρούν τις επι­κοι­νω­νί­ες μετα­ξύ της αμε­ρι­κα­νι­κής απο­στο­λής «Περι­κλής» του Εργα­τι­κού Γρα­φεί­ου του OSS στο Κάι­ρο απο­τε­λεί σημα­ντι­κή προ­σφο­ρά στην ιστο­ρι­κή ανά­λυ­ση της ελλη­νι­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας για εκεί­νη την κρί­σι­μη επο­χή.

Η απο­στο­λή «Περι­κλής», που λει­τουρ­γού­σε κοντά στην ΠΕΕΑ και στην Κεντρι­κή Επι­τρο­πή του ΕΑΜ, μας δίνει ένα πλού­σιο ερευ­νη­τι­κό υλι­κό με τα τηλε­γρα­φή­μα­τα και τις εκθέ­σεις για την κατά­στα­ση που επι­κρα­τού­σε στην Ελλά­δα, την οργά­νω­ση και τη λαϊ­κή απή­χη­ση του ΕΑΜ, τις πρώ­τες εκλο­γές στην ελεύ­θε­ρη Ελλά­δα, τους ιδε­ο­λο­γι­κούς και πολι­τι­κούς στό­χους της Ελεύ­θε­ρης Κυβέρ­νη­σης των Βου­νών.

Γιώργος Καπόπουλος

Προσαρμογή στην αστάθεια

Η κατάρ­ρευ­ση του Διπο­λι­σμού και το Τέλος του Ψυχρού Πολέ­μου το 1989–91 οδή­γη­σαν στη διά­ψευ­ση όλων των σενα­ρί­ων για την επό­με­νη μέρα: δεν ήταν ούτε το Τέλος της Ιστο­ρί­ας του Φου­κου­γιά­μα, ούτε η Σύγκρου­ση των Πολι­τι­σμών του Χάντιγ­κτον ούτε ο Μετα­α­με­ρι­κα­νι­κός Κόσμος, ούτε πολύ περισ­σό­τε­ρο μια Παγκό­σμια Pax Americana.

Σήμε­ρα ένα τέταρ­το αιώ­να μετά το Τέλος του Ψυχρού Πολέ­μου και την διά­λυ­ση της ΕΣΣΔ προ­βάλ­λει μια σύν­θε­τη και αντι­φα­τι­κή εικό­να συνο­λι­κής αστά­θειας με τις ΗΠΑ να δια­τη­ρούν την πρω­το­κα­θε­δρία αλλά όχι την από­λυ­τη κυριαρ­χία σε έναν κόσμο πολυ­πο­λι­κό και κατ’ άλλους απο­λι­κό.

Ανε­πη­ρέ­α­στη από την αστά­θεια δεν έμει­νε καμιά περιο­χή στον Κόσμο: Η Ε.Ε. των 28 και η Ευρω­ζώ­νη των 19 είναι σήμε­ρα η σκιά της συνε­κτι­κής Ευρώ­πης των 15. Η Ενο­ποί­η­ση της Γερ­μα­νί­ας  και η ανυ­παρ­ξία απει­λής εξ Ανα­το­λών δια­μόρ­φω­σαν μια κατά­στα­ση πραγ­μά­των που θυμί­ζει τον 19ο αιώ­να. Στις παρυ­φές της Ε.Ε. τα Δυτι­κά Βαλ­κά­νια παρα­μέ­νουν Μαύ­ρη Τρύ­πα ενι­σχυ­μέ­νης αστά­θειας.

Οι παρεμ­βά­σεις στων ΗΠΑ στο Ιράκ (1991 και 2003) αλλά και στο Αφγα­νι­στάν το 2001 απο­στα­θε­ρο­ποί­η­σαν την Ευρύ­τε­ρη Μέση Ανα­το­λή και τη Νοτιο­δυ­τι­κή Ασία, μια δυνα­μι­κή που ετέ­θη εκτός ελέγ­χου μετά τις προ­σπά­θειες χει­ρα­γώ­γη­σης της Αρα­βι­κής Άνοι­ξης του 2011 από Περι­φε­ρεια­κές και Εξω­τε­ρι­κές Δυνά­μεις.

Η αστά­θεια με επί­κε­ντρο τη Συρία-Ιράκ υπερ­βαί­νει την παρεμ­βα­τι­κή μονο­με­ρή δυνα­τό­τη­τα και βού­λη­ση των ΗΠΑ που ανα­ζη­τούν στη συνερ­γα­σία με τη Ρωσία και στην προ­σέγ­γι­ση με το Ιράν μια ελεγ­χό­με­νη απε­μπλο­κή η οποία  θα τους επι­τρέ­ψει να δώσουν προ­τε­ραιό­τη­τα στη συγκρου­σια­κή αλλη­λε­ξάρ­τη­ση με την Κίνα και την Ισορ­ρο­πία Δυνά­με­ων στην Ευρύ­τε­ρη Περιο­χή Ασί­ας-Ειρη­νι­κού.

Τα παρα­πά­νω που επη­ρε­ά­ζουν την Ε.Ε. -Ευρω­ζώ­νη, την Τουρ­κία αλλά και τα Βαλ­κά­νια, συν­θέ­τουν πέραν της Κρί­σης μια συνο­λι­κή Στρα­τη­γι­κή Πρό­κλη­ση για την Αθή­να, την προ­σαρ­μο­γή στην αστά­θεια, μακριά από τα στε­ρε­ό­τυ­πα του παρελ­θό­ντος.

Γιώργος Α. Λεονταρίτης

Το ξεκίνημα της μετεμφυλιακής Αριστεράς

(1950–1953)

Μετά το τέλος του Β΄ Παγκο­σμί­ου Πολέ­μου η Ελλά­δα βρέ­θη­κε μέσα στη δια­κε­καυ­μέ­νη ζώνη των μεγά­λων αντι­θέ­σε­ων που προ­κα­λού­σαν οι υπερ­δυ­νά­μεις, αλλά και των κολοσ­σιαί­ων πολι­τι­κών λαθών μιας κομ­μου­νι­στι­κής ηγε­σί­ας η οποία φάνη­κε ανε­παρ­κής να δια­χει­ρι­στεί τα προ­βλή­μα­τα του λαϊ­κού κινή­μα­τος. Σε αυτό το σκη­νι­κό οι δυνά­μεις της ευρύ­τε­ρης Αρι­στε­ράς έκα­ναν τα πρώ­τα μου­δια­σμέ­να βήμα­τα σε μια προ­σπά­θεια να συσπει­ρω­θεί ο παλιός εαμι­κός κόσμος και να αντι­προ­σω­πευ­θεί στο κοι­νο­βού­λιο. Έτσι ανα­ζη­τή­θη­καν γέφυ­ρες με την πιο προ­ο­δευ­τι­κή έπαλ­ξη του κεντρώ­ου χώρου, την ΕΠΕΚ του Νικο­λά­ου Πλα­στή­ρα.

Το κλί­μα ήταν βαρύ. Η σκιά της αμε­ρι­κα­νο­κρα­τί­ας κάλυ­πτε τον ελλη­νι­κό ουρα­νό και η ειρή­νευ­ση, για την οποία πάσχι­ζαν όλοι οι αλη­θι­νοί δημο­κρά­τες, αντι­με­τώ­πι­ζε την εχθρό­τη­τα της ακραί­ας συντη­ρη­τι­κής πλευ­ράς, αλλά και του ξένου παρά­γο­ντα. Εξο­ρί­ες, φυλα­κί­σεις, διώ­ξεις, ακό­μα και εκτε­λέ­σεις με απο­φά­σεις στρα­το­δι­κεί­ων, βάραι­ναν στην πολι­τι­κή. Σε μια τέτοια ατμό­σφαι­ρα έγι­ναν τα πρώ­τα βήμα­τα της Δημο­κρα­τι­κής Παρά­τα­ξης, της ΕΔΑ και άλλων σχη­μα­τι­σμών, από κορυ­φαί­ες πολι­τι­κές προ­σω­πι­κό­τη­τες.

Στο βιβλίο κατα­γρά­φο­νται άγνω­στα ντο­κου­μέ­ντα της κρί­σι­μης αυτής περιό­δου, για να ξανα­ζω­ντα­νέ­ψουν μια συναρ­πα­στι­κή επο­χή για την οποία ελά­χι­στα γνω­ρί­ζει η νέα γενιά.

Κατερίνα Μυλωνά, Ελευθερία Καραμπλή, Νάντια Μπουμπουχαιροπούλου, Νίκος Μανίας, Κώστας Αθανασάκης, Ελπίδα Πάβη, Γιάννης Κυριόπουλος

Διαχείριση και αξιολόγηση της φαρμακευτικής καινοτομίας στην Ελλάδα

(Μια προσέγγιση πολιτικής οικονομίας της υγείας)

Στο βιβλίο αυτό επι­χει­ρεί­ται η προ­σέγ­γι­ση του θέμα­τος υπό το πρί­σμα της διε­θνούς εμπει­ρί­ας και πρα­κτι­κής με προ­φα­νή σκο­πι­μό­τη­τα τη θεμε­λί­ω­ση μιας τεκ­μη­ριω­μέ­νης φαρ­μα­κευ­τι­κής πολι­τι­κής στο πλαί­σιο της εθνι­κής πολι­τι­κής υγεί­ας, δεδο­μέ­νου ότι συνι­στά ύψι­στη προ­τε­ραιό­τη­τα η ανά­λη­ψη της σχε­τι­κής πολι­τι­κής και επι­στη­μο­νι­κής ευθύ­νης για τον σχε­δια­σμό, τη δια­χεί­ρι­ση και τον έλεγ­χο της βιοϊ­α­τρι­κής και φαρ­μα­κευ­τι­κής τεχνο­λο­γί­ας, η οποία συγκρο­τεί το μέλ­λον της ιατρι­κής περί­θαλ­ψης.

Γιάννης Λούλης

Η νέα πράξη της ελληνικής τραγωδίας

(Το «φαινόμενο Τσίπρας», η καταστροφική διαπραγμάτευση, η κρίση δίχως ορατό τέλος)

Είχε προη­γη­θεί η «μεγά­λη τιμω­ρία» και η κατάρ­ρευ­ση των κυρί­αρ­χων κομ­μά­των της μετα­πο­λί­τευ­σης. Όχη­μα υπήρ­ξε ο Αλέ­ξης Τσί­πρας. Λίγο αργό­τε­ρα ο νέος Πρω­θυ­πουρ­γός, σε δρα­μα­τι­κούς τόνους, ομο­λο­γού­σε πως η χώρα βρι­σκό­ταν μια ανά­σα πριν από την «ανα­τί­να­ξη του κρά­τους» και την έξο­δο από την Ευρω­ζώ­νη.

Πώς φθά­σα­με στο σημείο αυτό; Τι ακο­λού­θη­σε και για­τί;

Όλα ξεκί­νη­σαν από τη μοι­ραία επι­λο­γή Βαρου­φά­κη ως δια­πραγ­μα­τευ­τή. Ποια ήταν τα κατα­στρο­φι­κά λάθη του; Πώς ο Τσί­πρας διο­λί­σθη­σε στο σπα­σμω­δι­κό δημο­ψή­φι­σμα; Πώς έγι­νε το σωτή­ριο βήμα πίσω μπρο­στα στην άβυσ­σο; Για­τί ήταν ανα­πό­τρε­πτη η διά­σπα­ση του ΣΥΡΙΖΑ; Για­τί η ΝΔ δεν μπο­ρού­σε να αντα­γω­νι­στεί τον Τσί­πρα, παρά τα λάθη του, και πώς ο τελευ­ταί­ος κέρ­δι­σε καθα­ρά τις εκλο­γές του Σεπτεμ­βρί­ου; Πόσο τραυ­μα­τι­σμέ­νος είναι ο Τσί­πρας; Μπο­ρεί να αλλά­ξει η ΝΔ με μια νέα ηγε­σία; Πώς ερμη­νεύ­ε­ται το «φαι­νό­με­νο Τσί­πρα»;

Το δρα­μα­τι­κό 2015 είχα­με άλλη μια πρά­ξη της ελλη­νι­κής τρα­γω­δί­ας. Υπάρ­χει πάντα ένας φαύ­λος κύκλος πολι­τι­κής και οικο­νο­μι­κής κρί­σης. Μπο­ρεί η χώρα, με το συγκε­κρι­μέ­νο πολι­τι­κό προ­σω­πι­κό, να σπά­σει τον κύκλο αυτό; Ποιο είναι το κρί­σι­μο «τρί­πτυ­χο» που θα κρί­νει την πορεία της; Έχει η κρί­ση ορα­τό τέλος;

Απόρρητος Φάκελος 26029/Α: ο ποινικός φάκελος του Νίκου Ζαχαριάδη στην Ασφάλεια

Επιμέλεια-Κείμενα:  Νίκος Ζηργάνος – Γιώργος Πετρόπουλος – Νίκος Χατζηδημητράκος
(Σε συνεργασία με την Εφημερίδα των Συντακτών)

Το αρχεια­κό υλι­κό του φακέ­λου του Νίκου Ζαχα­ριά­δη περι­λαμ­βά­νει 114 σελί­δες εγγρά­φων (εντάλ­μα­τα σύλ­λη­ψης, ανα­φο­ρές αστυ­νο­μι­κών οργά­νων, δια­τα­γές και δικα­στι­κά βου­λεύ­μα­τα) που καλύ­πτουν μια περί­ο­δο από το 1939 έως το 1981.

Το βιβλίο χωρί­ζε­ται σε δύο μέρη. Το πρώ­το μέρος είναι η ιστο­ρι­κή εισα­γω­γή στο αρχεια­κό υλι­κό, δηλα­δή στα ντο­κου­μέ­ντα που υπάρ­χουν στον ποι­νι­κό φάκε­λο του Νίκου Ζαχα­ριά­δη, όπως αυτός έχει δια­σω­θεί σήμε­ρα. Το δεύ­τε­ρο μέρος περι­λαμ­βά­νει όλα τα ντο­κου­μέ­ντα του φακέ­λου του Νίκου Ζαχα­ριά­δη, φωτο­γρα­φι­σμέ­να ευδιά­κρι­τα ώστε να είναι εύκο­λη η ανά­γνω­σή τους και ο ανα­γνώ­στης να έχει άμε­ση πρό­σβα­ση σ’ αυτά.

Στην εκτε­νή ιστο­ρι­κή εισα­γω­γή οι επι­με­λη­τές της έκδο­σης τοπο­θε­τούν τα ντο­κου­μέ­ντα στον ιστο­ρι­κό τόπο και χρό­νο και ξεδι­πλώ­νουν τα γεγο­νό­τα με τα οποία αυτά συν­δέ­ο­νται άμε­σα και έμμε­σα. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα πρό­κει­ται για την ιστο­ρία των διώ­ξε­ων του Νίκου Ζαχα­ριά­δη μετά τον Β΄ Παγκό­σμιο Πόλε­μο –που ως τέτοιες ξεπερ­νού­σαν κατά πολύ τον ίδιο– στη­ριγ­μέ­νη στα στοι­χεία του φακέ­λου και σε πλή­θος άλλων πηγών. Το απο­τέ­λε­σμα είναι να ξεδι­πλώ­νε­ται το ιστο­ρι­κό πλαί­σιο της πιο βάρ­βα­ρης και σκο­τει­νής πλευ­ράς της σύγ­χρο­νης ελλη­νι­κής Ιστο­ρί­ας.

Μαρτυρίες — Βιογραφίες

Μπιλ Μπράουντερ

Κόκκινο Σήμα

(Πώς έγινα ο Νο 1 εχθρός του Βλάντιμιρ Πούτιν)

Μετάφραση: Στέλλα Κάσδαγλη

Νοέμ­βριος 2009. Ένας απο­στε­ω­μέ­νος νεα­ρός δικη­γό­ρος, ο Σερ­γκέι Μαγκνί­τσκι οδη­γεί­ται σ’ ένα παγω­μέ­νο κελί απο­μό­νω­σης, σε κάποια φυλα­κή της Μόσχας. Δεμέ­νος με χει­ρο­πέ­δες από το κάγκε­λο ενός κρε­βα­τιού, δολο­φο­νεί­ται διά ξυλο­δαρ­μού από οχτώ αστυ­νο­μι­κούς. Το έγκλη­μά του; Το ότι κατά­θε­σε ενα­ντί­ον αξιω­μα­τού­χων του ρωσι­κού Υπουρ­γεί­ου Εσω­τε­ρι­κών που είχαν υπε­ξαι­ρέ­σει 230 εκα­τομ­μύ­ρια δολά­ρια, τα οποία είχε πλη­ρώ­σει στο κρά­τος ένα από τα πιο επι­τυ­χη­μέ­να αμοι­βαία κεφά­λαια αντι­στάθ­μι­σης κιν­δύ­νου (hedge funds). Η άγρια δολο­φο­νία του Μαγκνί­τσκι παρα­μέ­νει μέχρι και σήμε­ρα αδιε­ρεύ­νη­τη και ατι­μώ­ρη­τη. Η μετά θάνα­τον στη­μέ­νη δίκη του είχε ως απο­τέ­λε­σμα να πέσει το καθε­στώς Πού­τιν ακό­μα περισ­σό­τε­ρο στα μάτια της διε­θνούς κοι­νό­τη­τας.

Το Κόκ­κι­νο Σήμα απο­τε­λεί μια καυ­τή, απο­κα­λυ­πτι­κή κατα­γρα­φή του κου­κου­λώ­μα­τος από τις ρωσι­κές αρχές της φυλά­κι­σης και της δολο­φο­νί­ας του Μαγκνί­τσκι – μια κατα­γρα­φή που βάζει το μαχαί­ρι βαθιά μέσα στη σκο­τει­νή καρ­διά του Κρεμ­λί­νου, προ­κει­μέ­νου να ξεσκε­πά­σει τα βρό­μι­κα μυστι­κά του. Ο Μπιλ Μπρά­ου­ντερ –διευ­θυ­ντής του αμοι­βαί­ου κεφα­λαί­ου που προ­σέ­λα­βε τον Μαγκνί­τσκι– μας οδη­γεί σε ένα εκρη­κτι­κό ταξί­δι, από τον μεθυ­στι­κό κόσμο του χρη­μα­τι­στη­ρί­ου στη Νέα Υόρ­κη και στο Λον­δί­νο της δεκα­ε­τί­ας του 1990, μέχρι τις δικές του μάχες με ανε­λέ­η­τους ολι­γάρ­χες στο ταραγ­μέ­νο τοπίο της μετα-σοβιε­τι­κής Μόσχας, και την απέ­λα­σή του από τη Ρωσία, με δια­τα­γή του ίδιου του Πού­τιν.

Με τις αλλε­πάλ­λη­λες απο­κα­λύ­ψεις του για απά­τες, χρη­μα­τι­σμούς, δια­φθο­ρά και βασα­νι­στή­ρια, το βιβλίο αυτό είναι ένα συγκλο­νι­στι­κό –αλλά πέρα για πέρα αλη­θι­νό– πολι­τι­κό θρί­λερ.

«Ένα συγκλο­νι­στι­κό θρί­λερ της πραγ­μα­τι­κής ζωής».

ΤΟΜ ΣΤΟΠΑΡΝΤ

Γιώργης Μωραΐτης

Αναμνήσεις ενός αντάρτη

Γ΄ Τόμος

Στο τρί­το­μο έργο του Ανα­μνή­σεις ενός αντάρ­τη ο Γιώρ­γης Μωρα­ΐ­της ξεδι­πλώ­νει τα βιώ­μα­τά του από τις πιο άγριες αλλά και πιο συγκι­νη­τι­κές στιγ­μές της νεό­τε­ρης ελλη­νι­κής Ιστο­ρί­ας. Στον πρώ­το τόμο μίλη­σε για τα παι­δι­κά του χρό­νια μέχρι την Κατο­χή. Στον δεύ­τε­ρο τόμο ανα­φέρ­θη­κε στη χιτλε­ρο­φα­σι­στι­κή Κατο­χή και την Εθνι­κή Αντί­στα­ση μέχρι την Απε­λευ­θέ­ρω­ση. Τώρα, στον τρί­το τόμο, παρου­σιά­ζει όλα τα δρα­μα­τι­κά γεγο­νό­τα από τη Βάρ­κι­ζα έως και τον Εμφύ­λιο, όπως ο ίδιος τα έζη­σε. Όλη την τριε­τία δηλα­δή της ένο­πλης πάλης με τον ΔΣΕ, μέχρι τον Μάη του 1950, που με την τελευ­ταία ομά­δα απ’ τα Άγρα­φα βγή­κε στην Αλβα­νία.

Ο συγ­γρα­φέ­ας από μικρός έζη­σε στα βου­νά και τα λάτρε­ψε. Κι όταν ήρθε το πλή­ρω­μα του χρό­νου, με τ’ όπλο στο χέρι αγω­νί­στη­κε για τη λευ­τε­ριά. Πολέ­μη­σε σε δύο αντάρ­τι­κα: ένα στην Κατο­χή, στον ΕΛΑΣ, κι ένα στον Εμφύ­λιο, στον ΔΣΕ.

Απ’ τον μακρο­χρό­νιο αγώ­να βγή­κε ζωντα­νός. Κι έγρα­ψε όσα βίω­σε. Τον «βοή­θη­σε» ίσως και η φυλα­κή, όπου κρα­τή­θη­κε δεκα­πέ­ντε χρό­νια. Στά­θη­κε βέβαια τυχε­ρός, καθώς δεν εκτε­λέ­στη­κε. Για­τί, αν και κατα­δι­κά­στη­κε δις εις θάνα­τον, είχε τελι­κά «τύχη βου­νό».

Φιλοσοφία

Νεανική βιβλιοθήκη

Κρισναμούρτι

Δράση σημαίνει τώρα

Μετάφραση: Νίκος Πιλάβιος

Στο βιβλίο αυτό συγκε­ντρώ­νο­νται οι τελευ­ταί­ες ομι­λί­ες που έδω­σε ο Κρισ­να­μούρ­τι στη Βομ­βάη, στα ενε­νή­ντα του, τον Φεβρουά­ριο του 1985, έναν χρό­νο πριν φύγει από τη ζωή. Οι ομι­λί­ες αυτές δια­κρί­νο­νται για κάτι ξεχω­ρι­στό, εξαι­τί­ας των δια­στά­σε­ων και των απο­χρώ­σε­ων που δίνει ο Κρισ­να­μούρ­τι στα ψυχο­λο­γι­κά θέμα­τα με τα οποία ασχο­λεί­ται. Εντυ­πω­σιά­ζουν τόσο τον ανυ­πο­ψί­α­στο όσο και τον μυη­μέ­νο ανα­γνώ­στη για τη δύνα­μη του λόγου αλλά και για τη ζωντά­νια ενός νου ακα­τά­βλη­του από την ηλι­κία.

Βασίλης Παπαθεοδώρου

Ο Καρλ, ο Φριτς και το αυγό της ευτυχίας

Εικονογράφηση: Λίλα Καλογερή

 Ένας κήπος κι ένα δέντρο στο­λι­σμέ­νο με αβγά όλο το χρό­νο, χει­μώ­να και καλο­καί­ρι, άνοι­ξη και φθι­νό­πω­ρο. Ένας παπ­πούς κι ο εγγο­νός του. Και από δίπλα ένα σωρό άνθρω­ποι που θαυ­μά­ζουν το δια­κο­σμη­μέ­νο δέντρο. Τι συμ­βαί­νει όμως όταν ένα από τα χιλιά­δες αβγά ξεκολ­λά­ει από ένα κλα­δί, πέφτει και κατά μυστή­ριο και μαγι­κό τρό­πο αρχί­ζει να κυλά χωρίς να σπά­σει; Και για­τί το κυνη­γά­νε όλοι; Πώς είναι δυνα­τόν άλλος να το περ­νά­ει για μπά­λα και άλλη για μαρ­γα­ρι­τά­ρι, ένας τρί­τος για κομή­τη και κάποιος άλλος για τη Σελή­νη;

Το βιβλίο αυτό είναι εμπνευ­σμέ­νο από ένα παρό­μοιο «αβγό­δε­ντρο» στη Γερ­μα­νία και μιλά για το κυνή­γι της ευτυ­χί­ας και για το τι τελι­κά είναι αυτή. Ένα μυθι­στό­ρη­μα γραμ­μέ­νο με χιού­μορ και δρά­ση, όπου όλοι τρέ­χουν πίσω από ένα αβγό που κυλά και που τελι­κά ίσως αυτό στα­μα­τή­σει στα πόδια του ανα­γνώ­στη, καλώ­ντας κι αυτόν να ανα­ρω­τη­θεί τι είναι τελι­κά η ευτυ­χία.

Στο βιβλίο υπάρ­χει παράρ­τη­μα με το μυθι­στό­ρη­μα κατάλ­λη­λα δια­σκευα­σμέ­νο σε θεα­τρι­κό για σχο­λι­κές παρα­στά­σεις. Οι σκη­νές που περι­λαμ­βά­νο­νται προ­σφέ­ρουν ευε­λι­ξία στον εκπαι­δευ­τι­κό να τις προ­σαρ­μό­σει ανά­λο­γα με τις ανά­γκες κάθε τάξης.