Το 1979 ο επτά­χρο­νος Ίγκορ Στάιν­γκαρτ και οι εβραϊ­κής κατα­γω­γής γονείς του εγκα­τέ­λει­ψαν τη Σοβιε­τι­κή Ένω­ση για τον κατα­να­λω­τι­κό παρά­δει­σο των Ηνω­μέ­νων Πολι­τειών της Αμε­ρι­κής. Το συνε­σταλ­μέ­νο και ασθμα­τι­κό αγό­ρι είχε την αίσθη­ση ότι μεγά­λω­νε με μια επί­μο­νη λαχτά­ρα – για φαγη­τό, απο­δο­χή, λέξεις, για όλα όσα θα τον συντρό­φευαν ως την ενή­λι­κη ζωή του. Στα πέντε του έγρα­ψε το πρώ­το του μυθι­στό­ρη­μα O Λένιν και η μαγι­κή του χήνα και η για­γιά του τον αντά­μει­ψε με μια φέτα τυριού για κάθε σελί­δα. Με τον και­ρό, στη νέα του πατρί­δα, ο παρά­ξε­νος Ίγκορ έγι­νε Γκά­ρι ώστε να περιο­ρί­σει το ξύλο που έτρω­γε από τα άλλα παι­διά στο σχο­λείο. Οι αταί­ρια­στοι γονείς του έτρε­φαν γι’ αυτόν μεγά­λες φιλο­δο­ξί­ες. Τους διέ­ψευ­σε και τους γέμι­σε ντρο­πή. Η μητέ­ρα του, ανα­μει­γνύ­ο­ντας τα ρωσι­κά με τα αγγλι­κά, επι­νό­η­σε τον όρο Φέι­λιουρ­τσκα, δηλα­δή Μικρή Aπο­τυ­χία, για να ονο­μα­τί­σει τον γιο της, μάλ­λον με αγά­πη. Ο Γκά­ρι ήταν πεπει­σμέ­νος ότι η ζωή του θα ήταν μια αλυ­σί­δα απο­γοη­τεύ­σε­ων και ματαιώ­σε­ων. Τα πράγ­μα­τα όμως δεν εξε­λί­χθη­καν ακρι­βώς έτσι. Ύστε­ρα από τρία επι­τυ­χη­μέ­να μυθι­στο­ρή­μα­τα ο Γκά­ρι Στάιν­γκαρτ στρέ­φε­ται στην αυτο­βιο­γρα­φι­κή πεζο­γρα­φία. Ανα­πο­λώ­ντας και ανα­πλά­θο­ντας τα περα­σμέ­να, με αυτο­σαρ­κα­στι­κό χιού­μορ και πηγαία συγκί­νη­ση, μοι­ρά­ζε­ται μαζί μας την αγω­νία ενός μετα­νά­στη και ενός συγ­γρα­φέα που, μετα­ξύ δύο αντι­φα­τι­κών κόσμων, προ­σπα­θεί να βρει τη δική του θέση. Προ­κλη­τι­κή και τρυ­φε­ρή, η «Μικρή Aπο­τυ­χία» είναι ένα βιβλίο ξεκαρ­δι­στι­κού γέλιου αλλά και λυτρω­τι­κών δακρύων.

«Το περί­με­να πως η αυτο­βιο­γρα­φία του […] θα ήταν ακρι­βώς τόσο ξεκαρ­δι­στι­κή, τόσο απρο­κά­λυ­πτη και λεπτο­με­ρής όσο απο­δεί­χθη­κε· αυτό που δεν περί­με­να ήταν η ψυχή αλλά και ο πόνος που υπάρ­χουν στο βιβλίο […] Ο Πόρτ­νοϊ (του Φίλιπ Ροθ) συνα­ντά τον Τσέ­χoφ που συνα­ντά τον Στάιν­γκαρτ! Τι καλύτερο;»
ADAM GOPNIK

«Πώς […] εξε­λί­χθη­κε σ’ έναν από τους πλέ­ον αγα­πη­μέ­νους συγ­γρα­φείς στην Αμε­ρι­κή σήμε­ρα [ο Γκά­ρι Στάιν­γκαρτ]; Με αγώ­να, τόσο σε ιστο­ρι­κό όσο και ατο­μι­κό επί­πε­δο, με πολύ χιού­μορ και τσα­γα­νό. Πάνω απ’ όλα όμως, εντεί­νο­ντας την προ­σο­χή του: στον τρό­πο που οι άνθρω­ποι μιλούν, συμπε­ρι­φέ­ρο­νται, αγα­πούν αλλά και πλη­γώ­νουν ο ένας τον άλλο. Αυτό είναι που δίνει στα μυθι­στο­ρή­μα­τά του την ευφρό­συ­νη ενέρ­γειά τους και που κάνει τού­τη την αυτο­βιο­γρα­φία, κατά τη γνώ­μη μου, το καλύ­τε­ρό του βιβλίο μέχρι σήμερα».
ZADIE SMITH

«Μια αυτο­βιο­γρα­φία για την αιω­νιό­τη­τα. Πήγα να πνι­γώ από τα γέλια στην πρώ­τη σελί­δα και έκλει­σα το βιβλίο με μάτια υγρά απ’ τη συγκί­νη­ση […] Εδώ όμως το χιού­μορ του [Γκά­ρι Στάιν­γκαρτ] απο­τε­λεί ανα­πό­σπα­στο μέρος ενός βαθύ­τα­του ψυχο­λο­γι­κού ταξι­διού. Βιβλίο γεν­ναίο και ατρό­μη­το, η Μικρή Απο­τυ­χία είναι ό,τι καλύ­τε­ρο έχει γρά­ψει μέχρι τώρα».
MARY KARR

«Η ιστο­ρία της οικο­γέ­νειάς του είναι ξεχω­ρι­στή και την αφη­γεί­ται με το θάρ­ρος, τη σύνε­ση και την εξυ­πνά­δα που θα περι­μέ­να­με από τον ίδιο, έναν από τους πιο αστεί­ους και δια­σκε­δα­στι­κούς μυθι­στο­ριο­γρά­φους της Αμερικής».
CARL HIAASEN