Συνέ­ντευ­ξη στον Νίκο Κουρ­μου­λή

Υπάρ­χει κάποιος νοη­μα­τι­κός συν­δε­τι­κός κρί­κος στα διη­γή­μα­τα του τόμου; Αν ναι, ποιος ή ποιοι είναι;

Κατά κάποιον τρό­πο υπάρ­χει. Είναι άνθρω­ποι που θέλουν ένα σπυ­ρί συμπό­νιας, άνδρες που παλεύ­ουν να στα­μα­τή­σουν την φθο­ρά τους και το ίχνος της μικρής ιστο­ρί­ας, από τον εμφύ­λιο ως την ξενι­τιά, με την μελαγ­χο­λία και την από­γνω­ση του. Επί­σης, κάποιοι από τους ήρω­ες-τους αντι­ή­ρω­ες καλύ­τε­ρα-συνα­ντώ­νται πίσω από τους τοί­χους, φυλα­κι­σμέ­νοι και τιμω­ρη­μέ­νοι για­τί ακο­λού­θη­σαν τον λάθος (;) δρό­μο.

Πως φτά­σα­τε στην συγ­γρα­φή του Ανά­με­σα στους τοί­χους;

Είχα πάντα στον νου, μια συζή­τη­ση με τον αξέ­χα­στο φίλο μου, Ανταίο Χρυ­σο­στο­μί­δη για την μικρή φόρ­μα. Διά­φο­ρα διη­γή­μα­τα ήταν παραγ­γε­λί­ες κι άλλα ξεκί­νη­σαν σαν νου­βέ­λες, τα έγρα­φα και τα έσβη­να μέχρι τα πάρουν την τελι­κή μορ­φή τους, εδώ.

Ποιο είναι το προ­φίλ αυτών των ακί­νη­των αντι­η­ρώ­ων όπως περι­γρά­φο­νται στο βιβλίο;

Ήττα, μελαγ­χο­λία και κρυ­φή, απε­γνω­σμέ­νη ελπί­δα, να γυρί­σει ο τρο­χός, να ξανα­βρεί η ζωή την γλύ­κα της.

Τι θα συμ­βεί όταν βρε­θούν ανά­με­σα σε τοί­χους;

Θα κατα­λά­βουν την πολυ­πλο­κό­τη­τα και την αξία της καθη­με­ρι­νό­τη­τας, την ευγέ­νεια των ταπει­νών.

Λέμε συνε­χώς ότι είναι μια ρευ­στή επο­χή, γεμά­τη αμη­χα­νία. Κατά την γνώ­μη σας ποια είναι τα κύρια χαρα­κτη­ρι­στι­κά αυτής της αμη­χα­νί­ας;

Είναι μια μετα­βα­τι­κή επο­χή που παρά­γει και τέρα­τα. Κυρί­ως τέρα­τα. Ο ήχος των ντε­νε­κέ­δων καλύ­πτει κάθε φωνή που ανα­ζη­τά­ει την ουσία κι όχι τον θόρυ­βο.

Πως προ­σεγ­γί­σα­τε συγ­γρα­φι­κά πρό­σω­πα και χαρα­κτή­ρες, που κινού­νται στο ημί­φως της καθη­με­ρι­νό­τη­τας, ποια εφό­δια απαι­τού­νται;

Μακά­ρι να ήξε­ρα. Πάντως νομί­ζω ότι είμαι καλύ­τε­ρος ανα­γνώ­στης, από συγ­γρα­φέ­ας. Επί­σης είμαι φανα­τι­κός ωτα­κου­στής, γυρ­νάω πολ­λές ώρες στους δρό­μους και ταξι­δεύω συνέ­χεια.

Υπε­ρέ­τη­σες την δημο­σιο­γρα­φία για πολ­λά χρό­νια. Με ποιούς τρό­πους την δια­χω­ρί­ζεις από την λογο­τε­χνία; 

Δεν έχουν μεγά­λη σχέ­ση. Η λογο­τε­χνί­ζου­σα δημο­σιο­γρα­φία είναι αστεία και φθη­νή. Αντί­θε­τα η δημο­σιο­γρα­φί­ζου­σα λογο­τε­χνία έχει δώσει υπέ­ρο­χα δείγ­μα­τα. Έγρα­φα εύκο­λα ως δημο­σιο­γρά­φος, γρά­φω πολύ δύσκο­λα ως συγ­γρα­φέ­ας.

Ακο­λου­θείς κάποια συγκε­κρι­μέ­νη μέθο­δο γρα­φής;

Είμαι από­λυ­τα τσα­πα­τσού­λης και αυτό μου κοστί­ζει.

Η συλ­λο­γή διη­γη­μά­των του Γιώρ­γου Μπρά­μου Ανά­με­σα στους τοί­χους, θα κυκλο­φο­ρή­σει μέσα στον Απρί­λιο