Του Δρ. Χρί­στου Απ. Λαδιά.

Α. Οι συγγραφείς:

Ο Κων­στα­ντί­νος Ι. Γουρ­γου­λιά­νης είναι καθη­γη­τής Πνευ­μο­νο­λο­γί­ας, πρύ­τα­νης του Πανε­πι­στη­μί­ου Θεσ­σα­λί­ας και πρό­ε­δρος της Ελλη­νι­κής Πνευ­μο­νο­λο­γι­κής Εται­ρεί­ας. Ίδρυ­σε και διευ­θύ­νει την Πνευ­μο­νο­λο­γι­κή Κλι­νι­κή του Πανε­πι­στη­μί­ου Θεσ­σα­λί­ας. Επί­σης διευ­θύ­νει ένα μετα­πτυ­χια­κό πρό­γραμ­μα στην Ιατρι­κή Σχο­λή. Έχει δια­τε­λέ­σει μέλος συντα­κτι­κών επι­τρο­πών περιο­δι­κών στην Ελλά­δα και στο εξω­τε­ρι­κό. Έχει δημο­σιεύ­σει περισ­σό­τε­ρες από δια­κό­σιες πενή­ντα εργα­σί­ες, κυρί­ως σε αγγλό­φω­να ιατρι­κά περιο­δι­κά του εξω­τε­ρι­κού. Έχει τιμη­θεί για το επι­στη­μο­νι­κό του έργο πολ­λές φορές στην Ελλά­δα. Βιβλία του χρη­σι­μο­ποιού­νται για τη διδα­σκα­λία φοι­τη­τών ιατρι­κής. Η συμ­με­το­χή του στη συγ­γρα­φή του βιβλί­ου του ανα­φε­ρο­μέ­νου προ­σώ­που είναι και τιμή στη μνή­μη του πρώ­του συζύ­γου αυτής, πρω­το­πό­ρου ιατρού Γιώρ­γου Καρα­μά­νη, που ίδρυ­σε το πρώ­το σανα­τό­ριο της Ελλά­δας κατά τις αρχές του περα­σμέ­νου αιώ­να, στο Πήλιο, φημι­σμέ­νου για τις ικα­νό­τη­τές του αλλά και για τις προ­σπά­θειές του για την ίαση των ασθε­νών από τη μάστι­γα εκεί­νης της επο­χής, τη φυμα­τί­ω­ση. Έτσι απο­θα­νά­τι­σε, ως οφει­λή του, με τη λογο­τε­χνι­κή του πέν­να τον κόσμο των συναι­σθη­μά­των των ανθρώ­πων της πρώ­της γραμ­μής της μαχό­με­νης ιατρι­κής που ήταν τότε το σανα­τό­ριο, του ιατρού και της βοη­θού του, μετα­ξύ των οποί­ων είχε ανα­πτυ­χθεί ο σφο­δρός έρω­τας που κατέ­λη­ξε σε γάμο, που εκ των υστέ­ρων δια­λύ­θη­κε εξ αιτί­ας της εμφά­νι­σης στη ζωή της Άννας ενός Αγγέ­λου που ανε­ξί­τη­λα σφρά­γι­σε την ιστο­ρία της με ουρά­νιο σφο­δρό έρω­τα που υμνεί­ται στους αιώ­νες με το στί­χο αυτού:

[pl_blockquote]«Δυο αστέ­ρια ταξι­δεύ­ου­νε απά­νω από βου­νά και πέλαο 
για να σμί­ξου­νε σε λίγο, σ’ ένα μόνο Αστέ­ρι Αιώ­νιο Μυστικό! 
η Άννα Αγγέ­λου Σικελιανού 
ο Άγγε­λος Άννας Σικε­λια­νού!».[/pl_blockquote]

Ο για­τρός Κων­στα­ντί­νος Γουρ­γου­λιά­νης, ιατρο­φι­λο­σο­φεί με το γρα­πτό του λόγο, ανα­δει­κνύ­ο­ντας τις αρε­τές των ακά­μα­των πρω­το­πό­ρων της Επι­στή­μης του, σεβό­με­νος το μεγα­λείο των συναι­σθη­μά­των αυτών και θεω­ρεί πάλι, ότι η έκβα­ση των γεγο­νό­των που κινούν αυτά είναι φυσι­κό επα­κό­λου­θο της δίνης που τα δημιουργεί.

Ο Νίκος Κ. Κυρια­ζής είναι διδά­κτωρ στα Οικο­νο­μι­κά του Πανε­πι­στη­μί­ου της Βόνης, επι­σκέ­πτης καθη­γη­τής των Πανε­πι­στη­μί­ων Harvard και Trier και καθη­γη­τής του Οικο­νο­μι­κού Τμή­μα­τος του Πανε­πι­στη­μί­ου Θεσ­σα­λί­ας. Έχει δημο­σιεύ­σει δεκα­έ­ξι μυθι­στο­ρή­μα­τα (τρία και σε μετά­φρα­ση στις ΗΠΑ ως Nicholas Snow), μια ποι­η­τι­κή συλ­λο­γή, τρία βιβλία στρα­τη­γι­κής και δύο οικο­νο­μι­κά, πολ­λά επι­στη­μο­νι­κά άρθρα σε διε­θνή ακα­δη­μαϊ­κά journals και περισ­σό­τε­ρα από τρια­κό­σια άρθρα στον ελλη­νι­κό καθη­με­ρι­νό και περιο­δι­κό Τύπο (ανά­με­σά τους εξή­ντα στο περιο­δι­κό Ιστο­ρία). Το 2005 τιμή­θη­κε από τον πρό­ε­δρο της Γαλ­λι­κής Δημο­κρα­τί­ας με το ανώ­τα­το παρά­ση­μο της Γαλ­λί­ας, του Ιππό­τη της Λεγε­ώ­νας της Τιμής, για τη συνει­σφο­ρά του στην Ευρω­παϊ­κή Ολο­κλή­ρω­ση. Με τη συμ­με­το­χή του στη μυθι­στο­ρη­μα­τι­κή βιο­γρα­φία της Άννας Σικε­λια­νού, ως Ευπα­τρί­δης συγ­γρα­φέ­ας σεβά­στη­κε από­λυ­τα τη διά­κρι­ση των ηθών και των εθί­μων της επο­χής, αρκού­με­νος στην άψο­γη περι­γρα­φή των. Παράλ­λη­λα, ύμνη­σε τα σκιρ­τή­μα­τα της καρ­διάς, που παρά­γουν τον πολύ­χρω­μο ωραίο κόσμο των συναι­σθη­μά­των, ασύμ­βα­το για την επο­χή του 1919 της εσω­στρε­φούς ελλη­νι­κής κοι­νω­νί­ας, ενί­ο­τε σκλη­ρής στους ανθρώ­πους που περι­δί­νο­νταν στα κύμα­τα των σκιρ­τη­μά­των των καρ­διών των. Είναι παράλ­λη­λα ηθο­γρά­φος με δει­νό­τη­τα παρου­σί­α­σης επί­σης της φύσης και των χώρων όπου δια­δρα­μα­τί­ζο­νται τα γεγο­νό­τα, δίνο­ντας έτσι στον ανα­γνώ­στη τη δυνα­τό­τη­τα να μετα­φερ­θεί στο παρελ­θόν και να ζει από κοντά τα δια­δρα­μα­τι­ζό­με­να γεγο­νό­τα. Ακό­μη, είναι ερω­τι­κός συγ­γρα­φέ­ας διό­τι σέβε­ται απο­λύ­τως το σφο­δρό έρω­τα δύο ανθρώ­πων που ήταν ήδη δεσμευ­μέ­νοι με τρί­τους, η Άννα με το Γιώρ­γο και ο Άγγε­λος με την Εύα. Εξι­στο­ρεί τα γεγο­νό­τα όχι ως αυστη­ρός κρι­τής, αλλά ως ευσε­βής του μεγα­λεί­ου της άδο­λης αγά­πης, αλλά και του έρω­τα της χαρ­μο­λύ­πης, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας λέξεις που απει­κο­νί­ζουν δια του γρα­πτού λόγου τα έντο­να και μετα­φο­ρι­κά σκη­νι­κά όπου λαμ­βά­νουν χώραν τα γεγο­νό­τα που έχουν σχέ­ση με την ηρω­ί­δα του βιβλί­ου μας. Ο συγ­γρα­φέ­ας και ως οικο­νο­μο­λό­γος πλη­ροί το αξί­ω­μα του μεγά­λου δια­νοη­τή της οικο­νο­μι­κής σκέ­ψης, Γκαλ­μπρέιθ, που όρι­σε ότι ο βαθύ­νους και στο­χα­στής οικο­νο­μο­λό­γος πρέ­πει να δια­θέ­τει πλού­σιο λεξι­λό­γιο για την από­λυ­τη εκφο­ρά των εννοιών δια των οποί­ων κατα­νο­ού­νται τα δια­δρα­μα­τι­ζό­με­να προς ερμη­νεία γεγονότα.

Β. Το πρόσωπο της ιστορίας 

Η Άννα Σικελιανού 

Η Άννα Καμπα­νά­ρη γεν­νή­θη­κε το 1904 και άφη­σε το γήι­νο κόσμο το 2006 κατά­νι­κή­σα­σα το χρό­νο με τη βοή­θεια του Αγγέ­λου της, που εξύ­μνη­σε σε όλη της την κατο­πι­νή ζωή. Ήταν κόρη άκρως συντη­ρη­τι­κής οικο­γέ­νειας, της επο­χής του πρώ­του μεγά­λου διχα­σμού των Ελλή­νων λίγο πριν τη μικρα­σια­τι­κή κατα­στρο­φή, η οποία δεν συγ­χω­ρού­σε, όπως η ίδια στην αυτο­βιο­γρα­φία της κατέ­γρα­ψε, ούτε τα χαμό­γε­λα μετα­ξύ των αγο­ριών και των κορι­τσιών και προ­κει­μέ­νου τα κορί­τσια να μην ξεστρα­τούν, θεω­ρού­σε ότι είναι προ­τι­μό­τε­ρο στην εφη­βι­κή ηλι­κία να εσω­κλεί­ο­νται για σπου­δές σε μονα­στή­ρια. Πλά­σθη­καν ακό­μη οι τρό­ποι και οι συμπε­ρι­φο­ρές της και από εκεί­νους των τόπων κατα­γω­γής των γονέ­ων της, της Κρή­της και της Σύρας, προ­στι­θέ­με­νης σε αυτά και της αγω­γής των κορα­σί­δων της πρω­τεύ­ου­σας της επο­χής που προ­α­να­φέ­ρα­με. Η ιστο­ρία κατέ­γρα­ψε την ηρω­ί­δα μας ως ένα άτο­μο ανε­ξάρ­τη­το, ισχυ­ρής θέλη­σης που εισήλ­θε στον κόσμο των ανα­ζη­τή­σε­ων σε νεα­ρή ηλι­κία, αφού μέσα από αγγε­λία εκεί­νης της επο­χής ανα­ζη­τή­σα­σα τη διέ­ξο­δο πορεία της ζωής της, έσπευ­σε στην άγνω­στη για εκεί­νη προς εργα­σία δημιουρ­γία και προ­σφο­ρά εμπρο­σθο­φυ­λα­κή της μαχό­με­νης ιατρι­κής της επο­χής της, που ήταν το σανα­τό­ριο του Πηλί­ου, όπου προ­σπα­θού­σε να «κενταυ­ρί­σει» τη ζωή των ασθε­νών της φυμα­τί­ω­σης ο πρω­το­πό­ρος Πηλιο­ρί­της Γεώρ­γιος Καρα­μά­νης, που ήταν έμπλε­ος αρε­τών και ο οποί­ος λογο­τε­χνι­κά θα ήταν δυνα­τόν να κατα­τα­χθεί στα πρό­σω­πα — πρω­τα­γω­νι­στές της ιατρι­κής λογο­τε­χνί­ας του Κρόνιν.

Η ηρω­ί­δα μας ονει­ρο­πό­λος και απο­φα­σι­στι­κή, αλλά και άνθρω­πος της προ­σφο­ράς, παρου­σιά­ζε­ται στο παρου­σια­ζό­με­νο βιβλίο με έντε­χνη ακρί­βεια ως τέτοια προ­σω­πι- κότη­τα που περι­δί­νε­ται μετα­ξύ του έρω­τα και του πόνου που προ­κα­λούν οι έλξεις ή οι συγκρού­σεις των συναι­σθη­μά­των της μετά των δύο ανδρών που συμ­βί­ω­σε, του ορα­μα­τι­στή και πρω­το­πό­ρου για­τρού και του Άγγε­λου του ποι­η­τή των ωραιό­τε­ρων συναι­σθη­μά­των. Εκ της ανα­γνώ­σε­ως του εξό­χου βιβλί­ου κατα­νο­ού­με ότι οι «αγκυ­ρί­τσες» που εισέρ­χο­νταν στην καρ­διά της εκ των δύο σημα­ντι­κών προ­σώ­πων της ζωής της, παρά τις συναι­σθη­μα­τι­κές δονή­σεις, πάντα μάτω­ναν και συνυ­πήρ­χε συνά­μα ο πόνος με τη χαρά και την ευτυχία.

Οι συγ­γρα­φείς μας λοι­πόν δικαί­ως δύνα­νται να κρι­θούν και για τον ενδει­κνυό­με­νο σεβα­σμό που επέ­δει­ξαν για τη ζωή των μεγά­λων πρω­τα­γω­νι­στών του βιβλί­ου των και αντι­κει­με­νι­κοί κρι­τές, αλλά και ως ικα­νοί τεχνί­τες του γρα­πτού μυθι­στο­ρη­μα­τι­κού λόγου αφού το έργο τους είναι παράλ­λη­λη ανα­φο­ρά των ιστο­ρι­κώς διε­δρα­μα­τι­σθέ­ντων γεγο­νό­των, όπως τα έζη­σαν οι ίδιοι οι πρω­τα­γω­νι­στές αυτών. 

Γ. Η Μυθιστορηματική ζωή σε έξι κεφάλαια 

Ανε­βαί­νο­ντας 

Στο πρώ­το κεφά­λαιο με απα­ρά­μιλ­λη τεχνι­κή οι μυθι­στο­ριο­γρά­φοι μετα­φέ­ρουν τον ανα­γνώ­στη στο λιμά­νι του Βόλου, ένα από τα σημαί­νο­ντα της επο­χής εκεί­νης τόσο για τη δια­κί­νη­ση των εμπο­ρευ­μά­των και των αγα­θών της ευρύ­τε­ρης κεντρι­κής Ελλά­δας όσο και για τη δια­κί­νη­ση των του­ρι­στών παρα­θε­ρι­στών του Πηλί­ου ή των επι­σκε­πτών του πρώ­του νοσο­κο­μεί­ου κατά της φυμα­τί­ω­σης, που είχε ιδρυ­θεί στο βου­νό των Κενταύ­ρων. Η περι­γρα­φή των αφι­κνού­με­νων, για τις ενδυ­μα­σί­ες των, οι ανα­φο­ρές επί των συνη­θειών των και οι ανα­φο­ρές για την Ελλά­δα της επο­χής αμέ­σως μετά τον Πρώ­το Παγκό­σμιο Πόλε­μο δίνουν τις εικό­νες της περιο­χής όπου θα ζήσει αμέ­σως η ηρω­ί­δα του βιβλί­ου, μόλις θα αφι­χθεί προ­κει­μέ­νου να πορευ­θεί για το πρώ­το μεγά­λο βήμα της ζωής της. Αφι­κνού­νταν κατά τις περι­γρα­φές, κυρί­ες με κρι­νο­λί­να για του­ρι­σμό, από­στρα­τοι του παγκο­σμί­ου πολέ­μου, ρακέν­δυ­τοι, επαρ­χιώ­τες που επέ­στρε­φαν από το ταξί­δι τους στην πρω­τεύ­ου­σα, επι­σκέ­πτες ασθε­νών ή ασθε­νείς για θερα­πεία και άλλοι διά­φο­ροι. Η απο­φα­σι­σμέ­νη για το μεγά­λο βήμα της ζωής της, η Άννα, με την εμφά­νι­σή της στον ιστο­ρι­κό λιμέ­να, διέρ­ρη­ξε το ήρε­μο οικο­γε­νεια­κό της και απο­στει­ρω­μέ­νο συναι­σθη­μα­τι­κά περι­βάλ­λον και μετά την άφι­ξή της η ίδια ανε­βαί­νει για τον τόπο της μαγεί­ας, όπου ο κένταυ­ρος Καρα­μά­νης, που κατά την κρί­ση των απλοϊ­κών ανθρώ­πων θερα­πεύ­ει με τα μαγι­κά του χέρια τους ασθε­νείς. Η άνο­δος κατά τους συγ­γρα­φείς δύνα­ται να ερμη­νευ­θεί και ως η μετά­βα­ση της ανή­συ­χης και τολ­μη­ρής νεα­νί­δος στο Πήλιο σαν το πρώ­το μεγά­λο βήμα για τη γυναι­κεία ολο­κλή­ρω­σή της, καθώς και για την επι­σφρά­γι­ση της προ­σω­πι­κό­τη­τάς της ως εκεί­νης της προ­σφο­ράς προς το βασα­νι­ζό­με­νο άνθρω­πο και ασθε­νή. Ανα­βαί­νο­ντας η Άννα προς τού­τα, θα συνα­ντού­σε τον Πηλιο­ρί­τη Ασκλη­πιό που θα την συνάρ­πα­ζε μυστη­ρια­κά και θα την ολο­κλή­ρω­νε πάλι συναι­σθη­μα­τι­κά και αισθη­σια­κά και θα την ανύ­ψω­νε στη βαθ­μί­δα συνά­μα της αλτρουί­στριας γυναί­κας. Η άνο­δος περα­τώ­θη­κε έξω από την είσο­δο του σανα­το­ρί­ου του Πηλί­ου όπου σε αυτό θα γρα­φό­ταν το πρώ­το μέρος της μεγά­λης ιστο­ρί­ας της αγά­πης όπου θα πρω­τα­γω­νι­στού­σε και η ίδια.

Ασκλη­πιός 

Στο δεύ­τε­ρο κεφά­λαιο που φέρει τον ανα­φερ­θέ­ντα τίτλο, που δηλοί αρχαιο­πρε­πώς την ιδιό­τη­τα του ιδρυ­τή του πρώ­του σανα­το­ρί­ου της Χώρας, οι συγ­γρα­φείς μετα­φέ­ρουν τον ανα­γνώ­στη με άψο­γες και λεπτο­με­ρείς περι­γρα­φές στον τόπο όπου η δυνα­μι­κή και ανε­ξάρ­τη­τη αστή απο­φά­σι­σε να εγκα­τα­στα­θεί στον άγνω­στο τόπο για εκεί­νη τόπο μαρ­τυ­ρί­ου για συναν­θρώ­πους της, που ξαφ­νι­κά έχα­σαν τον εφή­με­ρο κόσμο των εξαι­τί­ας της προ­σβο­λής των εκ της φυμα­τί­ω­σης. Ζει ο ανα­γνώ­στης τις εικό­νες της υπο­δο­χής σαν πραγ­μα­τι­κές και αντι­λαμ­βά­νε­ται πως ο άγνω­στος μέχρι εκεί­νη τη στιγ­μή για­τρός είναι μία εξέ­χου­σα προ­σω­πι­κό­τη­τα αλτρουι­στι­κή και θυσια­στι­κή αφού εγκα­τέ­λει­ψε την αστι­κή ιατρι­κή της πόλης του Βόλου προ­κει­μέ­νου να εγκα­τα­στα­θεί σε ορει­νή περιο­χή του μαγευ­τι­κού όρους του Πηλί­ου για να ιδρύ­σει με πολ­λές δυσκο­λί­ες το φθι­σια­τρείο στο οποίο θα συνέρ­ρε­αν από όλα τα μέρη της Ελλά­δας ασθε­νείς για να θερα­πευ­θούν. Δια της ενδε­λε­χούς ανα­γνώ­σε­ως, ο ανα­γνώ­στης του βιβλί­ου θα γίνει γνώ­στης της μύη­σης της Άννας Καμπα­νά­ρη στην τέχνη του σύγ­χρο­νου Ασκλη­πιού, όπου μαζί με τα φάρ­μα­κα της επο­χής χρη­σι­μο­ποιεί συν­δυα­στι­κά για τη θερα­πεία των ασθε­νών, τον καθα­ρό αέρα και την ποι­κί­λη δια­τρο­φή, την καθα­ριό­τη­τα της δια­βί­ω­σης και προ­πα­ντός την εμψυ­χω­τι­κή τεχνι­κή του Κένταυ­ρου του Πηλί­ου προς τους ασθε­νείς του για την ενθάρ­ρυν­σή των για το προ­σπέ­ρα­σμα του «χτι­κιού», που ονό­μα­ζαν οι απλοϊ­κοί και φοβι­σμέ­νοι άνθρω­ποι της επο­χής. Όμως, η συνε­χι­ζό­με­νη πλο­κή συναρ­πά­ζει συγκλο­νι­στι­κά και η ηρω­ί­δα από τη στιγ­μή που ενδύ­ε­ται με τη λευ­κή ενδυ­μα­σία της βοη­θού συνο­δεύ­ει και ακο­λου­θεί τον Ιατρο­φι­λό­σο­φο στις μεθό­δους θερα­πεί­ας και απο­θε­ρα­πεί­ας των ασθε­νών των μετα­ξύ των οποί­ων βρί­σκο­νται, ήρω­ες πολέ­μου, επι­φα­νείς της καθη­με­ρι­νής ζωής ή καθη­με­ρι­νοί άνθρω­ποι που πριν ασθε­νή­σουν βίω­ναν ευτυ­χι­σμέ­νες και ανέ­με­λες στιγ­μές της ζωής των. Με αρι­στο­τε­χνι­κό τρό­πο οι συγ­γρα­φείς παρου­σιά­ζουν τρεις σημα­ντι­κούς ανθρώ­πους μετα­ξύ των ασθε­νών που περι­ποιεί­ται η Άννα Καμπα­νά­ρη· οι δύο είναι ήρω­ες πολέ­μου, ο πρώ­τος των βαλ­κα­νι­κών πολέ­μων, της μάχης του Σκρά, ο Έφε­δρος λοχα­γός Νικη­φό­ρος που διη­γεί­ται στους συνα­σθε­νείς του ηρω­ϊ­κά κατορ­θώ­μα­τα, ο οποί­ος νίκη­σε την ασθέ­νεια και γύρι­σε στη στρα­τιω­τι­κή του ζωή και ο άλλος ήρω­ας επί­σης του μικρα­σια­τι­κού πολέ­μου, ο Ταγ­μα­τάρ­χης Ευαγ­γέ­λου που περι­γρά­φει με ειλι­κρί­νεια τις συγκλο­νι­στι­κές μάχες του μικρα­σια­τι­κού μετώ­που και την τρα­γω­δία που επέ­φε­ρε η κατάρ­ρευ­σή του, ο οποί­ος πριν κατα­νι­κη­θεί από το χτι­κιό αυτο­κτό­νη­σε στο σανα­τό­ριο με το περί­στρο­φό του, αφή­νο­ντας πίσω του ένα συγκλο­νι­στι­κό σημεί­ω­μα. Τέτοιες ιστο­ρί­ες, όπως και του τρί­του προ­σώ­που που ανα­φέ­ρουν οι συγ­γρα­φείς, την ιστο­ρία της όμορ­φης Αριά­δνης, που είδε σε μια στιγ­μή να προ­σβάλ­λε­ται από τη βαριά ασθέ­νεια της φυμα­τί­ω­σης, η οποία διη­γού­με­νη ανα­πο­λού­σε τις ευχά­ρι­στες στιγ­μές του βίου της, πλέ­κουν ακό­μη περισ­σό­τε­ρο το μυστή­ριο του λει­τουρ­γή­μα­τος του θερα­πευ­τή και των συναυ­τώ ως ένα ύψι­στο και παναν­θρώ­πι­νο λει­τούρ­γη­μα. Στο ίδιο κεφά­λαιο, ο ανα­γνώ­στης θα συμ­βιώ­σει τις συγκι­νη­τι­κές στιγ­μές της συνύ­παρ­ξης ανθρώ­πων που παλεύ­ουν με το θάνα­το, που χορεύ­ουν και τρα­γου­δούν για να λησμο­νή­σουν τη δυσχε­ρή θέση των, που ερω­τεύ­ο­νται ακό­μη. Θα μαγευ­τεί, όμως, πλη­ρο­φο­ρού­με­νος ότι όλα αυτά καθο­δη­γού­νται από το «μάγο» της ιατρι­κής όπως τον απο­κα­λού­σαν οι χωρι­κοί της περιο­χής, όπως από της έντα­ξης της Άννας στη θερα­πευ­τι­κή του μονά­δα-κοι­νό­τη­τα θα συλ­λει­τουρ­γεί άρι­στα μαζί με την κατά πολύ νεό­τε­ρή του βοη­θό του. Είναι ακό­μη η ανά­γνω­ση του κεφα­λαί­ου αυτού και ιστο­ρι­κή μετα­φο­ρά στα πολι­τι­κά και στρα­τιω­τι­κά γεγο­νό­τα της επο­χής του κενταύ­ρου και της μού­σας της θερα­πευ­τι­κής τέχνης, όπως είναι οι ιστο­ρι­κές περι­γρα­φές των απο­τε­λε­σμά­των για την Ελλά­δα της νίκης στο Σκρά, οι επι­πτώ­σεις της μικρα­σια­τι­κής κατα­στρο­φής και τα επα­κο­λου­θή­σα­ντα πολι­τι­κά γεγο­νό­τα κ.ά., που με έμμε­σο τρό­πο η αλη­θι­νή περι­γρα­φή της ιστο­ρι­κής αφή­γη­σης εναλ­λάσ­σε­ται την περί­τε­χνη λογο­τε­χνι­κή περιγραφή.

Ουρα­νός και τάρταρα 

Στο κεφά­λαιο αυτό ανα­φέ­ρε­ται πλέ­ον η συναρ­πα­στι­κή ζωή της απο­δε­δειγ­μέ­νως σπου­δαί­ας και μεγά­θυ­μης γυναί­κας που διά­λε­ξε την προ­σέγ­γι­ση του θεί­ου, όχι με τον εγκλει­σμό της σε μονα­στή­ρι, όπως αρχι­κά προ­ο­ρι­ζό­ταν, αλλά με τον επί­πο­νο μεν παναν­θρώ­πι­νο δε δρό­μο της προ­σφο­ράς προς τους περι­θω­ριο­ποι­η­μέ­νους ασθε­νείς της φυμα­τί­ω­σης με κιν­δύ­νους πάμπολ­λους για τη ζωή της. Ωραιό­τα­τη ψυχή, πάλ­λε­ται και έλκε­ται από το θυσια­στι­κό για­τρό, μέντο­ρά της και εκπαι­δευ­τή της στη νοση­λευ­τι­κή θερα­πεία και σεμνύ­νε­ται στο λει­τουρ­γό της ιατρι­κής. Τον ακο­λου­θεί πιστά με όλες τις αρχές και τις αξί­ες της προ­ο­δευ­τι­κής γυναί­κας της επο­χής και ενσω­μα­τώ­νε­ται στο δυσκο­λό­τα­το περι­βάλ­λον του πρω­τό­γο­νου σανα­το­ρί­ου του άνδρα που θα έμελ­λε να γίνει ο πρώ­τος σύντρο­φος της ζωής. Είναι ευγε­νι­κή στον έρω­τά της γι’ αυτόν και η ειλι­κρί­νειά της ξεπερ­νά τη σεμνο­τυ­φία της και του δηλώ­νει ευθαρ­σώς ότι θα ήθε­λε να μεί­νουν για πάντα μαζί! Οι δύο πρω­το­πό­ροι θα ζήσουν την αιω­νιό­τη­τα τα επό­με­να χρό­νια και η όμορ­φη ηρω­ί­δα θα είναι η πιστή σύντρο­φος και η ακά­μα­τη στε­νή συνερ­γά­της του για­τρού στη μαχό­με­νη θερα­πεία. Στον ουρα­νό λοι­πόν θα προ­σεγ­γί­ζει και η ευτυ­χία της, και η επι­τέ­λε­ση του θυσια­στι­κού της καθή­κο­ντος θα την ωθεί καθη­με­ρι­νά στην προ­σέγ­γι­ση του θεί­ου που επι­ζη­τού­σε από μικρής ηλι­κί­ας. Η καθη­με­ρι­νή δημιουρ­γία της για τον εκσυγ­χρο­νι­σμό της θερα­πευ­τι­κής μονά­δας πολ­λα­πλώς ανα­βί­βα­σε τη φήμη αυτών των δια­κό­νων της ιατρι­κής πέραν του Ελλα­δι­κού Χώρου αλλά, παρά τις πολ­λές δελε­α­στι­κές προ­τά­σεις για την ίδρυ­ση σανα­το­ρί­ων τύπου Ελβε­τί­ας, οι ίδιοι δεν εγκα­τέ­λει­ψαν ούτε μετέ­τρε­ψαν τη φθι­σια­τρι­κή τους κλι­νι­κή σε εμπο­ρι­κή μονά­δα. Η σκη­νή της εισό­δου στο σανα­τό­ριο του Πατέ­ρα της μετά από και­ρό που είχε να τον συνα­ντή­σει, είναι συγκλο­νι­στι­κή αφού λυγί­ζει μπρο­στά της ο άνθρω­πος που την αντι­με­τώ­πι­σε τόσο σκλη­ρά στην αναγ­γε­λία της προς αυτόν για το μακρι­νό ταξί­δι της ζωής της προς το Πήλιο. Λυγί­ζει πρώ­τη και η μεγα­λειώ­δης ψυχι­κή της ανά­τα­ση την προ­τρέ­πει να ζητή­σει συγ­χώ­ρε­ση από τον Πατέ­ρα της, που εκεί­νος την εξύ­ψω­σε με την ανυ­πό­κρι­τη πατρι­κή στορ­γή του που της επέ­δει­ξε. Στα ουρά­νια βρί­σκο­νταν με τον για­τρό Καρα­μά­νη τον κατά τα διπλά­σια χρό­νια της πρε­σβύ­τε­ρό της και, όπως μας παρου­σιά­ζουν οι συγ­γρα­φείς τα ανέ­με­λα αλλά γεμά­τα ενδια­φέ­ρον ταξί­δια τους σε διά­φο­ρες ευρω­παϊ­κές πόλεις, η ολο­κλη­ρω­μέ­νη προ­σω­πι­κό­τη­τά της εκδη­λώ­νε­ται πολ­λές φορές με το θαυ­μα­σμό των τρί­των προς το πρό­σω­πό της, για την καλ­λι­τε­χνία της, τη φιλο­τε­χνία της, την αγά­πη της για την φύση και ιδιαί­τε­ρα για τους πάσης φύσε­ως ανθρώ­πους. Οι συγ­γρα­φείς την κατα­μαρ­τυ­ρούν και ως νεράι­δα του δάσους, αφού στις ώρες του περι­πά­του της στο Πήλιο συνο­μι­λεί με τα δέν­δρα στα οποία έχει δώσει και μικρά ονό­μα­τα όπως Ερμής, Πατού­χας, Παπ­πούς, Κοντο­ρε­βι­θού­λης κ.ά. Ακό­μα, οι συγ­γρα­φείς στο κεφά­λαιο αυτό απο­κα­λύ­πτουν τη μεγά­λη ευαι­σθη­σία για τα μικρά παι­διά προ­κει­μέ­νου να προ­στα­τευ­θούν από τη διά­δο­ση του βακί­λου του Κώχ! Έτσι πρω­το­στα­τεί στην ίδρυ­ση κατά τη δεύ­τε­ρη εικο­σα­ε­τία του περα­σμέ­νου αιώ­να μας σε παρα­κεί­με­νο χώρο του σανα­το­ρί­ου του πρώ­του παι­δι­κού πρε­βα­ντό­ριου μονά­δα προ­λη­πτι­κής θερα­πεί­ας από τη φυμα­τί­ω­ση και στέ­κε­ται ως μητέ­ρα στορ­γι­κή στα αδύ­να­μα παι­δά­κια που αφέ­θη­καν στην ιαμα­τουρ­γό χάρη της και την ψυχο­α­γω­γό προ­σω­πι­κό­τη­τά της, αφού για κάθε παι­δά­κι επι­δει­κνύ­ει ακού­ρα­στα την ιδιαί­τε­ρη φρο­ντί­δα. Η συγκλο­νι­στι­κό­τε­ρη στιγ­μή, όμως, που θα ζήσει ο ανα­γνώ­στης θα είναι εκεί­νη όπου οι συγ­γρα­φείς ιστο­ρούν τη στιγ­μή όπου η ευαί­σθη­τη ηρω­ί­δα μαθαί­νει για την ασθέ­νεια του μικρού παι­διού του Κωστά­κη που συνά­ντη­σε στο λιμά­νι του Βόλου κατά τον προ­ο­ρι­σμό της για τη νέα της ζωή. Ανα­ζη­τά μετά από και­ρό το παι­δί που δεν περι­μέ­νει πια, ένα­ντι του ισχνού φιλο­δω­ρή­μα­τος για την ανα­ζή­τη­ση αγω­γιά­τη στο λιμά­νι, αλλά η συνά­ντη­ση με αυτό έγι­νε με καθυ­στέ­ρη­ση και η φθί­ση είχε συντε­λε­στεί σε μεγά­λο βαθ­μό στον οργα­νι­σμό του αθώ­ου παι­διού, το οποίο αμέ­σως περιέ­θαλ­ψε στο σανα­τό­ριό της ανά­με­σα στους μεγά­λους ανθρώ­πους, αλλά η αγγε­λι­κή του ψυχή γρή­γο­ρα ανα­χώ­ρη­σε για τον ύψι­στο. Οι περι­γρα­φές στο βιβλίο δίδουν τον ύψι­στο συγκλο­νι­σμό της που δοκι­μά­ζε­ται αναί­τια από τις ενδε­χό­με­νες τύψεις που την περι­τρι­γυ­ρί­ζουν με το ερω­τη­μα­τι­κό για­τί δεν διέ­κρι­νε κατά την άφι­ξή της στο λιμά­νι, την πρώ­τη φορά, ότι ο Κωστά­κης είχε προ­σβλη­θεί από τη φυμα­τί­ω­ση και έκα­νε θελή­μα­τα παρά ταύ­τα στο λιμά­νι για την επι­βί­ω­σή του κρύ­βο­ντας τις αιμο­πτύ­σεις του από το περί­γυ­ρό του για να μην το περι­θω­ριο­ποι­ή­σουν! Για πολύ και­ρό η ευαί­σθη­τη ψυχή της θα την οδη­γεί στον παρα­κεί­με­νο τάφο του Κωστά­κη να ενα­πο­θέ­τει λου­λού­δια, σκη­νές που θα πιστο­ποιούν ότι, οι δημιουρ­γι­κοί άνθρω­ποι συνά­μα και αλτρουι­στές έχουν πάντο­τε την αντί­στοι­χη μέγι­στη ευαι­σθη­σία και η Άννα Καμπα­νά­ρη σύζυ­γος του Ιατρού Καρα­μά­νη ανή­κει σε αυτούς που ηθο­ποιούν τις ψυχές των ανθρώ­πων και διδά­σκουν με το βίο τους τις ευγε­νέ­στε­ρες των αρε­τών των πολι­τι­σμέ­νων ανθρώπων.

Κένταυ­ρος 

Η Αρι­στο­τε­χνία του γρα­πτού λόγου των συγ­γρα­φέ­ων ιστο­ρεί τα γεγο­νό­τα με γλα­φυ­ρό­τη­τα που συναρ­πά­ζει, διό­τι μυθι­στο­ρούν με έντε­χνους δια­λό­γους τα πραγ­μα­τι­κά γεγο­νό­τα που αλλά­ζουν ριζι­κά τη ζωή της Άννας, αφού μετά από είκο­σι χρό­νια βίου, φρο­ντί­δας των ασθε­νών, μέρι­μνας των παι­διών, δια­χεί­ρι­σης του σανα­το­ρί­ου και ήρε­μης συζυ­γι­κής ζωής, κατά το 1938 συνα­ντά στη ζωή της το μεγά­λο λυρι­κό ποι­η­τή Άγγε­λο Σικε­λια­νό, που έμε­λε να την συντα­ρά­ξει ψυχι­κά και να τη δονή­σει πνευ­μα­τι­κά, ώστε τώρα αντί να μαγεύ­ε­ται από την ασκη­τι­κή και αγία μορ­φή του για­τρού, να έλκε­ται σφο­δρά από τον ποι­η­τή που τον θεω­ρού­σε δύνα­μη της φύσης. Οι συγ­γρα­φείς στο κεφά­λαιο αυτό θέτουν επι­τη­δευ­μέ­να τη δικαιο­λο­γη­τι­κή βάση της μεγά­λης από­φα­σης για τη ζωή της, δηλα­δή τη δια­πί­στω­ση του μεγά­λου έρω­τα που ήλθε και την απο­μά­κρυν­σή της από τον άγιο των ασθε­νών! Η Άννα ανα­γνω­ρί­ζει ότι βρή­κε την ευτυ­χία στον ποι­η­τή που με ένα κοί­ταγ­μα άγγι­ξε το βάθος του είναι της. Μέχρι που να τον γνω­ρί­σει, στη ζωή της δια­δέ­χο­νταν τις στιγ­μές της ευτυ­χί­ας οι στιγ­μές της δυστυ­χί­ας, που άγγι­ζαν τις χορ­δές της συγκί­νη­σής της, όπως ο πόνος, αρρώ­στια και τα πικρά παρά­πο­να των συναν­θρώ­πων της. Η ποί­η­ση του Σικε­λια­νού για την ηρω­ί­δα του βιβλί­ου μας είναι δώρα ψυχής που καθή­λω­σαν την ευαί­σθη­τη ψυχή της και την οδή­γη­σαν στον κόσμο των ονει­ρι­κών κατα­στά­σε­ων. «Η ψυχή μου είναι πλα­σμέ­νη από ηλιο­τρό­πια να ανοί­γε­ται στο κάθε φώς και το δικό της φώς να μη στε­ρεύ­ει. Αυτά τα δώρα μου για σένα». Οι ποι­η­τι­κοί στοί­χοι αυτοί του Σικε­λια­νού ήταν η μεγα­λύ­τε­ρη «σαΐ­τα» του ποι­η­τή που «αγκύ­ρω­σε» στην καρ­διά της Άννας.

Άγγε­λοι 

Στο κεφά­λαιο αυτό, η περι­γρα­φή των γεγο­νό­των που βρί­σκο­νται παράλ­λη­λα με τα γεγο­νό­τα του δεύ­τε­ρου μεγά­λου πολέ­μου και των επα­κο­λου­θη­σά­ντων άλλων γεγο­νό­των δεν επη­ρέ­α­σαν το σφο­δρό έρω­τα του Άγγε­λου και της Άννας. Η Άννα ειλι­κρι­νής εξο­μο­λο­γη­θεί­ται στο σύζυ­γό της Για­τρό για τον έρω­τά της και για την από­φα­σή της να ζήσει κοντά στο μεγά­λο ποι­η­τή. Η θέλη­σή της και η απο­φα­σι στι­κό­τη­τα της την ωθούν στην εξή­γη­ση χωρίς περι­στρο­φές για την από­φα­σή της να ανα­χω­ρή­σει για τη νέα της ζωή με το Άγγε­λο. Ο πρω­το­πό­ρος και αλτρουι­στής για­τρός στω­ϊ­κός και ευγε­νής παρά τον πόνο του συγκα­τα­νεύ­ει, στορ­γι­κός όπως πάντα τη συνο­δεύ­ει μέχρι να την παρα­δώ­σει στον άνθρω­πο που του την πήρε. Η πάλη που επα­κο­λού­θη­σε μέσα της για αρκε­τό χρο­νι­κό διά­στη­μα και οι παρα­κλή­σεις του για­τρού για την επι­στρο­φή δεν απέ­δω­σαν και η συντε­λε­σθεί­σα επι­στρο­φή κάτω από τη δίνη των συναι­σθη­μά­των των τύψε­ων και των ενο­χών ήταν πρό­σκαι­ρη και η επι­στρο­φή της στο μεγά­λο της έρω­τα έγι­νε ορι­στι­κή μέχρι του θανά­του του, ενώ η συμ­βί­ω­σή των διήρ­κη­σε 12 χρό­νια. Το κεφά­λαιο αυτό θα μπο­ρού­σε να είναι το πρε­λού­διο ενός θεϊ­κού έργου αφιε­ρω­μέ­νο στη δύνα­μη του έρω­τα, στον οποίο υπο­κύ­πτουν οι πάντες και το τίμη­μα πολ­λές φορές είναι σκλη­ρό­τα­το και αφή­νει πλη­γές που πονούν κάθε μέρα.

Συγ­χώ­ρε­ση 

Στο κεφά­λαιο της συγ­χώ­ρε­σης η περι­γρα­φή του τέλους του πρε­λού­διου είναι εξό­χως συγκλο­νι­στι­κή! Ο ποι­η­τής ανή­μπο­ρος εξ αιτί­ας της ασθε­νεί­ας του στη Σαλα­μί­να διαι­σθά­νε­ται το τέλος του. Για την Άννα αυτό θα σημά­νει το τέλος της ονει­ρι­κής ζωής και την είσο­δό της στον κόσμο των ανα­μνή­σε­ών της από το παρελ­θόν. Ο ευγε­νής για­τρός θα έλθει από το Πήλιο να τον επι­σκε­φθεί, να τον παρη­γο­ρή­σει μα ο ποι­η­τής είναι σίγου­ρος για το τι θα επα­κο­λου­θή­σει! Στη συγ­χώ­ρε­ση που ζητά ο ποι­η­τής, ο για­τρός του αντι­τεί­νει την πρό­σκλη­ση επί­σκε­ψης για το Πήλιο με γλυ­κύ­τη­τα λόγων μα ο ποι­η­τής λόγω του θανά­του του ουδέ­πο­τε θα πραγματοποιήσει…

Η Άννα ανα­ρί­γη­σε όπως λένε και οι συγ­γρα­φείς στο μεγα­λείο της αδελ­φο­σύ­νης των δύο αγα­πη­μέ­νων της ζωής της και θα ζήσει αρκε­τά χρό­νια μετά, με το γαλή­νιο φώς της ποί­η­σης και της χαράς.

Δ. Επίλογος 

Οι συγ­γρα­φείς μας ηθο­γρα­φούν με νοη­σιαρ­χι­κό χαρα­κτή­ρα και δεν οδη­γή­θη­καν σε υπερ­βά­σεις. Η συγ­γρα­φή των οδη­γεί τον ανα­γνώ­στη στις εικό­νες που εναλ­λάσ­σο­νται ως της κινη­μα­το­γρα­φι­κή ται­νί­ας και οι ανα­φο­ρές έχουν ιστο­ρι­κή επα­λή­θευ­ση. Ο συγ­γρα­φέ­ας για­τρός τίμη­σε τον ομό­τε­χνό πρω­το­πό­ρο για­τρό της μάχι­μης θερα­πευ τικής ιατρι­κής του παρελ­θό­ντος. Ο δεύ­τε­ρος συγ­γρα­φέ­ας οικο­νο­μο­λό­γος τίμη­σε με αυτή του συγ­γρα­φή τρείς μορ­φές του περα­σμέ­νου αιώ­να που υπήρ­ξαν φημι­σμέ­νες και ακτι­νο­βό­λη­σαν διδα­κτι­κά για την κοι­νω­νία μας.

Οι συγ­γρα­φείς υπο­γράμ­μι­σαν τις προ­σω­πι­κό­τη­τες των πρω­τα­γω­νι­στών ως είχαν χρέος:

Τον Ιατρό Γεώρ­γιο Καρα­μά­νη, ως τον πρω­το­πό­ρο Ιατρό στην Ελλά­δα για την θερα­πεία από τη φυμα­τί­ω­ση ο οποί­ος ίδρυ­σε την πρώ­τη οργα­νω­μέ­νη μονά­δα που ονο­μά­ζο­νταν σανα­τό­ριο. Ήταν ασκη­τι­κός και ευγε­νής, θυσια­στι­κός και στορ­γι­κός απέ­να­ντι στους ασθε­νείς του. Δια­κα­τέ­χο­νταν πάντο­τε από τις αρε­τές του Ευπα­τρί­δη και ήταν εντε­λώς ανε­ξί­κα­κος. Διέ­θε­τε την αρχο­ντιά του Πηλιο­ρί­τη και η αφο­σί­ω­σή του στο Ιατρι­κό Λει­τούρ­γη­μα κυριαρ­χού­σε επί της προ­σω­πι­κής του ζωής. 

Η Άννα Καμπα­νά­ρη, ανή­συ­χο γυναι­κείο πνεύ­μα σε χρό­νους που οι γυναί­κες δεν ήταν χει­ρα­φε­τη­μέ­νες. Ωραία και ευγε­νι­κή μορ­φή με απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα για βήμα­τα νέας ζωής έστω και αν αυτά πολ­λές φορές ήταν βαριά. Ήταν δημιουρ­γι­κή και και­νο­τό­μος. Το πρώ­το πρε­βα­ντό­ριο που ίδρυ­σε για παι­διά στο Πήλιο το επι­βε­βαί­ω­σε αυτό και το επι­σφρά­γι­σαν οι συγ­γρα­φείς με την έρευ­νά τους. Ήταν από­λυ­τα ειλι­κρι­νής στις προ­σω­πι­κές της σχέ­σεις και ευθύς στους λόγους της. Υπήρ­ξε πρό­τυ­πο γυναί­κας και ήταν βαθιά ερω­τι­κή. Υπέ­κυ­ψε, στα βέλη του σφο­δρού έρω­τα και γύρι­σε τη σελί­δα της ευτυ­χι­σμέ­νης ζωής μα και δημιουρ­γι­κής συνάμα. 

Ο Άγγε­λος Σικε­λια­νός, ήταν ο ωραί­ος Άγγε­λος του σύγ­χρο­νου Ελλη­νι­κού Πνεύ­μα­τος του ωραί­ου και του αγα­θού. Ήταν λυρι­κός και μάγευε τις ψυχές που τις διέ­πλα­θε κιό­λας και τις ενέ­τασ­σε σε κόσμους ονει­ρι­κούς. Ευγε­νι­κή και ανε­ξί­κα­κη μορ­φή που ζήτη­σε συγ­χώ­ρε­ση στα τελευ­ταία της ζωής του από το Για­τρό Καρα­μά­νη όταν τον είχε επι­σκε­φθεί για τελευ­ταία φορά. 

Η συγ­γρα­φή αυτή ανή­κει στις δημιουρ­γί­ες που θα περι­δια­βαί­νουν τις χρο­νι­κές περιό­δους για να θυμί­ζουν στις γενιές των ανθρώ­πων τους υπέ­ρο­χους ανθρώ­πους που σημα­δεύ­ουν ανε­ξί­τη­λα τη ζωή των και τον πολι­τι­σμό των, με την ευγέ­νεια των, με το ήθος των, με τη δημιουρ­γι­κό­τη­τα των και το μεγα­λείο της ψυχής που διέθεταν.