Η Γενι­κή Συνέ­λευ­ση του ΟΗΕ απο­φά­σι­σε στις 2 Νοεμ­βρί­ου 2005 να ανα­κη­ρύ­ξει την 27η Ιανουα­ρί­ου Διε­θνή Ημέ­ρα μνή­μης για τα θύμα­τα του Ολο­καυ­τώ­μα­τος από το ναζι­στι­κό καθε­στώς κατά τον Β’ Παγκό­σμιο Πόλε­μο. Η ημε­ρο­μη­νία επι­λέ­χθη­κε επει­δή, στις 27 Ιανουα­ρί­ου 1945 τα προ­ε­λαύ­νο­ντα σοβιε­τι­κά στρα­τεύ­μα­τα απε­λευ­θέ­ρω­σαν το μεγα­λύ­τε­ρο στρα­τό­πε­δο συγκέ­ντρω­σης στο Άου­σβιτς — Μπίρ­κε­να­ου στην Πολω­νία. Το σχέ­διο της από­φα­σης αυτής, που υπο­βλή­θη­κε από το Ισρα­ήλ και υπο­στη­ρί­χθη­κε από 89 χώρες, «καλεί τα κρά­τη — μέλη να επε­ξερ­γα­στούν προ­γράμ­μα­τα εκπαί­δευ­σης που θα μετα­δώ­σουν στις μελ­λο­ντι­κές γενε­ές τα διδάγ­μα­τα του Ολο­καυ­τώ­μα­τος και να βοη­θή­σουν να προ­λαμ­βά­νο­νται πρά­ξεις γενο­κτο­νί­ας».

Ο συλ­λο­γι­κός τόμος Άου­σβιτς. Το γεγο­νός και η μνή­μη (2007), σε επι­μέ­λεια Βασι­λι­κής Γεωρ­γιά­δου και Άλκη Ρήγου, απο­τε­λεί τη μονα­δι­κή προ­σπά­θεια στην ελλη­νι­κή κοι­νω­νία ενός πολύ­πλευ­ρου ανα­στο­χα­σμού για ένα ιστο­ρι­κά ορια­κό γεγο­νός, όπως είναι η συστη­μα­τι­κά οργα­νω­μέ­νη από μια κρα­τι­κή εξου­σία εξό­ντω­ση ενός ολό­κλη­ρου λαού, η οποία συμπυ­κνώ­νε­ται στη λέξη-κλει­δί: Άου­σβιτς. Επί δεκα­ε­τί­ες η σιω­πή ήταν τόσο ηχη­ρή, λες και δεν εξα­φα­νί­στη­κε, μέσα από την εφαρ­μο­γή της λεγό­με­νης “τελι­κής λύσης”, μια ακμά­ζου­σα για αιώ­νες εβραϊ­κή κοι­νό­τη­τα της Θεσ­σα­λο­νί­κης λες και δεν υπήρ­ξαν χιλιά­δες συμπο­λί­τες μας που έχα­σαν τη ζωή τους στα κρε­μα­τό­ρια του Ναζι­σμού. Πρό­κει­ται για ένα εγχεί­ρη­μα διε­πι­στη­μο­νι­κής διε­ρεύ­νη­σης του τρό­που με τον οποίο απα­ξιώ­θη­κε ή μυθο­ποι­ή­θη­κε το ορια­κό αυτό γεγο­νός, ένα εγχεί­ρη­μα χωρίς απο­σιω­πή­σεις ή σχε­τι­κο­ποι­ή­σεις, κάτω από το πρί­σμα του παρό­ντος.

Στον τόμο περι­λαμ­βά­νο­νται κοι­νω­νι­κές, ιστο­ρι­κές, πολι­τι­κές και ψυχα­να­λυ­τι­κές από­ψεις από τους: Ρένα Μόλ­χο, Δημο­σθέ­νη Δώδο, Οντέτ Βαρών-Βασάρ, Νικό­λα Βου­λέ­λη, Δέσποι­να Παπα­δη­μη­τρί­ου, Πέτρο Χαρ­το­κόλ­λη, Αριέλ­λα Ασέρ, Βασι­λι­κή Γεωρ­γιά­δου, Θάνο Λίπο­βατς